شيعيان ، نسبت به پيروان ساير فرق اسلامى حساب جداگانهاى دارند . از آنان بيش از سايرين توقّع مىرود كه در زندگى ، پيامبر اكرم ( ص ) و اهلبيت ( ع ) را اسوه و سرمشق خود قرار دهند و از آن ذوات مقدّس پيروى نمايند . در ميان شيعيان نيز انتظار و توقعى كه در خصوص رفتار علماى دين و مراجع تقليد و همچنين ديگر خواصّ شيعه وجود دارد ، با ديگران متفاوت است .
برخى از خواص ، عمل به مستحبّات و مداومت بر ذكر و انس با دعا و نيايش ، را براى خود واجب مىدانند و در صورت محروم شدن از يك فرصت معنوى مستحب ، توبه مىكنند . استاد بزرگوار ما مرحوم آيت الله العظمى بروجردى ( رحمةالله ) نقل مىكردند كه مرحوم شيخ الطّائفه ، شيخ طوسى ( رحمةالله ) پس از گردآورى و تنظيم كتاب شريف « مصباح المتهجّد » - كه كتابى در ادعيه و برنامههاى عبادى ، نظير « مفاتيح
الجنان » است و از كتب منبع و مرجع در دعا و زيارات مىباشد - براى اينكه عالم بىعمل نباشند ، قبل از انتشار كتاب ، يك دوره به همهء كتاب عمل كردند . پس از آن به قاعدهء وَ أَنْذِرْ عَشيرَتَكَ الْأَقْرَبينَ « 1 » وابستگان و خانوادهء خود را براى عمل به محتويات كتاب تشويق نمودند و سپس اجازهء نشر و استنساخ و رونويسى كتاب را به ديگران دادند . در خصوص مرحوم محدّث قمى ( رحمةالله ) و عمل كامل به كتاب مفاتيح الجنان نيز چنين حكايتى نقل شده است .
تفاوت سطح توقّع و انتظار ، در همهء اقشار جامعه وجود دارد . به طور كلّى در خصوص عملكرد هر گروه ، دسته و قشرى كه از لحاظ فرهنگى و سطح تحصيلات و معلومات دينى ، نسبت به سايرين حائز رتبهء بالاتر باشد ، انتظار برتر و والاترى وجود دارد . بنابراين خواص هر جامعهاى بيش از ساير افراد آن جامعه بايد مراقب و
هامش
( 1 ) . شعراء / 214