گاهى اوقات خواص به جهت « ترك أولى » ، يا ترك امر برتر ، گناهكار محسوب مىشوند و بايد توبه كنند . نظير آنكه در قضيهء حضرت آدم ( ع ) ، نقل شده است كه آن حضرت ، از گندم بهشت خورد ، در حالىكه و از او چنين انتظارى نمىرفت ، ولى همين كار براى عوام و مردم عادى ، گناه نيست . قرآن كريم مىفرمايد :
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى « 1 »
و آدم پروردگار خود را نافرمانى كرد پس به راه خطا افتاد .
نمونهء ديگر توبهء خواص ، قضيهء حضرت داوود ( ع ) است . حضرت داوود ( ع ) روزى به گونهاى كه از او انتظار نمىرفت ، قضاوت كرد . امّا با اينكه قضاوت او معصيت نبود ، توبه نمود و توبهء وى پذيرفته شد :
وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ فَاسْتَغْفَرَ رَبَّهُ وَ خَرَّ راكِعاً وَ أَنابَ ، فَغَفَرْنا لَهُ
ذلِكَ وَ إِنَّ لَهُ عِنْدَنا لَزُلْفى وَ حُسْنَ مَآبٍ « 2 »
و داوود دانست كه ما او را آزمايش كردهايم . پس ، از پروردگارش آمرزش خواست و به رو درافتاد و توبه كرد . و بر او اين [ ماجرا ] را بخشوديم و در حقيقت براى او پيش ما تقرّب و فرجامى خوش خواهد بود .
و نيز قصّهء حضرت يونس ( ع ) كه پس از رهاكردن قوم خود ، در شكم ماهى زندانى شد . با اينكه ايشان گناهى مرتكب نشده بود ، توبه نمود و نجات يافت :
وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنادى فِي الظُّلُماتِ أَنْ لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمينَ ، فَاسْتَجَبْنا لَهُ وَ نَجَّيْناهُ مِنَ الْغَمِّ وَ كَذلِكَ نُنْجِي الْمُؤْمِنينَ « 3 »
هامش
( 1 ) . طه / 121
( 2 ) . ص / 25 - 24
( 3 ) . انبياء / 88 - 87