« تَسْتَغْفِرُ اللَّهَ لِمَنِ اغْتَبْتَهُ كُلَّمَا ذَكَرْتَهُ » « 1 »
براى آنكه غيبتش را كردهاى ، هر زمان كه به يادش افتادى ، از خداوند طلب آمرزش كنى .
بنابراين در امر توبه ، بنبست وجود ندارد و اگر كسى حقيقتاً از گناه خويش پشيمان شود و از خداوند متعال عذرخواهى كند و تصميم قطعى به ترك گناه و جبران گناهان بگيرد ، قطعاً خداوند رحمان و رحيم او را مىبخشد و از گناهان وى در مىگذرد ، هرچند گناهان او بزرگ و فراوان باشد .
از سوى ديگر خداوند متعال اجازه نمىدهد حقّ كسانى كه آبروى آنان ريخته شده يا حرمت آنان شكسته شده است ، پايمال شود . همانطور كه رحمت حقتعالى
اقتضا مىكند ، توبهء انسان گناهكار را بپذيرد و او را عفو نمايد ، عدالت ذات بارىتعالى نيز حكم مىكند كه حقّ هر صاحب حقّى را به او بازگرداند .
بر اين اساس ، اگر كسى كه حقّالنّاس آبرويى بر عهده دارد ، بدون توبه از دنيا برود ، اعمال نيك وى به پروندهء صاحبان حق منتقل مىشود و يا گناهان آنان به پروندهء او انتقال مىيابد تا آن اشخاص راضى شوند . و چنانچه شخص گناهكار ، يعنى كسى كه مرتكب غيبت ، تهمت ، شايعهپراكنى ، سخنچينى و گناهانى از اين قبيل شده است ، توبه نمايد و در قيامت اعمال حسنه و صالحى نداشته باشد ، پروردگار متعال او را مىبخشد و در قيامت آن قدر پاداش به كسانى كه وى حرمت آنان را شكسته است ، عطا مىفرمايد تا به حقّ خود برسند و راضى شوند . يعنى خداوند متعال جبران حقّالنّاس آبرويى كسى كه توبه كرده است را در قيامت به عهده مىگيرد .
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 357