در روايت ديگرى نقل شده است كه هفت دينار از بيت المال پيامبر ( ص ) نزد عايشه بود . در يكى از روزهاى آخر زندگى مباركشان و در حالى كه بيمارى ايشان شدّت گرفته بود ، فرمودند : « يَا عَائِشَةُ ابعَثِي بِالذَّهَبِ إلَي عَلِيّ - اى عايشه ، آن دينارها را به نزد على بفرست . » عايشه آن هفت درهم را به حضور اميرالمؤمنين ( ع ) فرستاد و حضرت على ( ع ) نيز آن را به مصرف مربوطه رسانيدند . « 1 »
بنابراين ، اجتناب از حقّالنّاس و پرهيز جدّى از خوردن مال حرام ضرورى است . كسى كه حقّى از مردم ضايع كرده است و اموال ديگران را به باطل خورده ، يا دزدى و حيف و ميل و ربا و رشوه و . . . ، در زندگى خود داشته است ، در دنيا و آخرت دچار پريشانى ، سردرگمى و بيچارگى خواهد شد .
البته بايد توجّه داشت كه حقّالنّاس مالى ، صرفاً با دزدى از اموال ديگران محقّق نمىشود ، بلكه تضييع حقّ ديگران ، ابعاد گوناگونى دارد كه تشريح آن در اين مجال نمىگنجد . ولى براى نمونه مىتوان به مواردى نظير كمكارى ، بىكارى و بدكارى توسّط افراد در ادارهها ، شركتها ، كارخانهها ، دواير دولتى و غيردولتى و . . . اشاره كرد كه خود نوعى دزدى تلقى مىشود . كارمندان و كارگران بايد به بهترين وجه بهانجام وظيفه بپردازند و كوتاهى در خدمترسانى به ارباب رجوع ، حقّالنّاس است .
امروزه يكى از مصيبتهايى كه در جامعهء مسلمين وجود دارد و نقص بزرگى براى آنان محسوب مىشود ، مصيبت فساد ادارى است . عدم رسيدگى به مشكلات ادارى مردم ، معطّل كردن پروندهها ، رشوهخوارى ، پارتىبازى و حيف و ميل ، در ادارهها وجود دارد و اين امور ، علاوه بر اين كه براى جامعه و مردم مضر است ، درآمد برخى كارمندان را حرام مىكند و دنيا و آخرت آنان و فرزندان آنان را تباه مىسازد .
هامش
( 1 ) . الطبقاتالكبرى ، ج 2 ، ص 184