كسى كه به قصد از بين بردن اعتبار ديگران و تخريب شخصيّت افراد ، مطالبى نقل كند و عيوب و نواقصى به مؤمنان و به خصوص بزرگان و اشخاصى كه از شخصيّت دينى و اجتماعى مناسبى برخوردارند ، نسبت دهد ، با اين كردار و گفتار خود ، رشتهء ولايت بين خداوند متعال و خودش را قطع كرده است و جالب آن كه بر اساس فرمايش امام صادق ( ع ) ، حتّى شيطان رجيم نيز ولايت چنين كسى را نمىپذيرد :
« مَنْ رَوَي عَلَي مُؤْمِنٍ رِوَايَةً يُرِيدُ بِهَا شَيْنَهُ وَ هَدْمَ مُرُوءَتِهِ لِيَسْقُطَ مِنْ أَعْيُنِ النَّاسِ أَخْرَجَهُ اللَّهُ مِنْ وَلَايَتِهِ إِلَي وَلَايَةِ الشَّيْطَانِ فَلَا يَقْبَلُهُ الشَّيْطَانُ » « 1 »
هر كه بر ضرر مؤمن داستانى بگويد و قصدش [ بازگويى ] عيب او و ريختن آبرويش باشد كه از چشم مردم بيفتد ، خداوند او را از ولايت خود به ولايت شيطان براند و شيطان هم او را نمىپذيرد .
اگر مقصود از « ولايت » در اين حديث سرپرستى باشد ، معلوم مىشود خداوند
تعالى دست عنايت خود را از روى سر شخصى كه براى تخريب شخصيّت ديگران شايعه مىسازد و مثلًا در مورد نحوهء زندگى ، ميزان دارايى و خصوصيّات فردى و خانوادگى افراد ، داستان سرايى مىكند ، بر مىدارد ؛ يعنى او خود به خود از هدايت الهى محروم مىگردد و به اعماق درّهء شقاوت و بدبختى پرتاب مىشود . بنا بر تعبير قرآن كريم ، خداوند متعال برخى از انسانها را گمراه مىكند :
إِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ « 2 »
خداوند هر كس را بخواهد گمراه مىكند .
هامش
( 1 ) . الكافى ، ج 2 ، ص 358
( 2 ) . رعد / 27