دشنام به مؤمن فسق است و قتال او كفر و خوردن گوشتش گناه و حرمت مالش چون حرمت خونش ( حرام ) مىباشد .
بر اساس اين روايت ، پيامبر اكرم ( ص ) از كسى كه به مؤمنين دشنام دهد ، يا آدم بكشد ، يا غيبت يك مؤمن را بكند و يا حقّ مالى او را غصب نمايد ، بيزارند .
الف ) حقّ النّاس آبرويى
بردن آبروى ديگران و هتك حرمت و تحقير شخصيّت ساير انسانها ، از مصاديق بارز حقّالنّاس است و بايد از آن توبه شود . گناهان زبانى كه منجر به آبروريزى و اهانت به ديگران مىشود ، گناهان بزرگى است و اثرات سوئى به جاى مىگذارد و سالك را از حركت به سوى خداوند متعال باز مىدارد .
در فرهنگ تعاليم دينى ، اين قسم از حقّالنّاس يكى از بزرگترين و قبيحترين گناهان شمرده شده است . بردن آبروى مردم ، به مراتب بدتر از بردن اموال آنان است و خسارات بزرگترى به همراه خواهد داشت ؛ زيرا خسارات و زيانهاى مالى در هر صورت قابل جبران است ؛ ولى لطمهاى كه به آبروى مردم وارد مىشود ، زخمى غير قابل درمان و غيرقابل جبران برجاى خواهد گذاشت كه اثر آن هيچگاه التيام نمىيابد .
هتك حرمت مردم به واسطهء گناهان زبانى نظير غيبت ، تهمت ، شايعه ، زخم
زبان ، سرزنش ، اهانت و سخنچينى ، موجب آبروريزى و تخريب شخصيّت آنان مىگردد و از اين جهت اگر كسى مرتكب چنين گناهان بزرگى شود و بدون توبه از دنيا برود ، پروردگار عالم از او نخواهد گذشت و عذاب سختى در انتظار وى خواهد بود .
بسيارى از مردم از گناهانى نظير دزدى و حرامخوارى پرهيز مىكنند ، ولى متأسّفانه گناهان زبانى نزد آنان عادى شده است و توجّه ندارند گناهى كه به تحقير