فَأَيُّ الْفَريقَيْنِ أَحَقُّ بِالْأَمْنِ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُون ، الَّذينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ « 1 »
پس كدام يك از دو گروه ( موحّدان يا مشركان ) سزاوارتر به ايمنى است ، اگر مىدانيد ؟ آنها كه ايمان آوردند ، و ايمان خود را با شرك و ستم نيالودند ، ايمنى تنها از آن آنهاست ؛ و آنها هدايتيافتگانند .
چه كسى شايستهء برخوردارى از امنيت و آبادانى روحى و يك دل منهاى اضطراب خاطر ، غم و يأس است ؟ پاسخ اين سؤال در آخر آيه بيان شده است .
10 ) حُسن عاقبت
اثر ارزشمند ديگرى كه توبه به همراه دارد ، اين است كه عاقبت سوء گناهكار را به عاقبت خير و حُسن خاتمت ، مبدّل مىكند . عاقبت بد و نافرجام ، معمولًا از گناه آدمى سرچشمه مىگيرد و از آنجا كه توبه ، آثار گناهان را نابود مىكند ، سرنوشت شوم گناه را نيز از بين خواهد برد :
فَأُوْلئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيما « 2 »
حُسن عاقبت ، يكى از نعمتهاى مهم است كه به هركسى عطا نمىشود ، همچنانكه سوء عاقبت يكى از نقمتهاى خوف ناك است كه بسيارى از آدميان به واسطهء اعمال خود ، بدان مبتلا مىشوند .
در تبيين معناى سوء عاقبت ، بايد گفت كه سوء عاقبت ، سه قسم دارد :
اوّل : ذلّت بعد از عزّت يا رنج و سختى بعد از برخوردارى از نعمتهاى دنيوى .
هامش
( 1 ) . انعام / 82 - 81
( 2 ) . فرقان / 70