مىشود ، فرمود : وقتى من شما را از رذيلهء سخنچينى نهى مىكنم ، چگونه خود سخنچين شوم ؟ حضرت موسى ( ع ) رو به جمعيت كرده و فرمود : اى كسى كه سخنچين هستى ، تو مانع نزول رحمت حقتعالى شدهاى در اين هنگام همهء حضّار و به خصوص آن سخنچين توبه كردند و در پى آن ، باران رحمت الهى نازل شد . « 1 »
از اين حكايت به روشنى مىتوان نتيجه گرفت كه نزول رحمت خداوند و جارى
شدن باران فراوان ، مرهون توبهء همان سخنچين بوده است ؛ زيرا حقيقتاً از گناه خويش پشيمان شده و توبه كرده و بعد از پاك شدن از آلودگى گناه سخنچينى ، مانع اجابت دعا رفع گرديده و دعاى او و جمع مستجاب شده است . به بيان ديگر ، خداوند در قرآن كريم امر به دعا مىفرمايد و اجابت دعا را نيز وعده فرموده است :
وَ قالَ رَبُّكُمُ ادْعُوني أَسْتَجِبْ لَكُمْ « 2 »
امر پروردگار حكيم نسبت به دعا ، حاكى از ارادهء ذات بىهمتاى او بر اجابت دعا است ؛ زيرا اگر چنين ارادهاى نداشت ، اين گونه امر نمىفرمود و به بندگان خطاكار بىمقدار ، چنين جرأتى نمىداد تا از آستان رحمت او تقاضايى داشته باشند .
هم دعا از تو اجابت هم ز تو * ايمنى از تو مهابت هم ز تو
پس اگر برخى دعاها مستجاب نمىشود ، بايد علّت را در عدم شايستگى دعا كننده جستجو كرد ؛ زيرا خُلف وعده در درگاه خداوند سبحان جايگاهى ندارد . بهعنوان مثال اگر شيشهء در بستهاى سالها در يك اقيانوس پر از آب بماند ، قطرهاى از آب اقيانوس در درون آن نفوذ نخواهد كرد ، مگر اينكه آن شيشه ، آمادگى جذب آب را پيدا كند .
هامش
( 1 ) . بحارالأنوار ، ج 72 ، ص 268
( 2 ) . غافر / 60