داشت در اختيار پيامبر گذاشت و ثروت كلان او بدين ترتيب در راه اسلام هزينه شد . مىتوان گفت مال و ثروتى در هستى با بركتتر از ثروت حضرت خديجه ( ع ) نبوده است .
4 ) تهاجم فرهنگى
پس از تطميع و تهديد ، چهارمين راهى كه سران قريش براى مقابله با اسلام پيش گرفتند ، تهاجم فرهنگى بود . تاريخ گواهى ميدهد كه متأسّفانه تهاجم فرهنگى همواره بيش از تهاجم نظامى و فتنههاى منافقان به اسلام و مسلمانان ضربه زده است و نمونه آن در انقلاب شكوهمند اسلامى ايران نيز مشاهده شد .
در صدر اسلام نيز با وضع برخى قوانين ، سعى داشتند اطراف پيغمبر را خالى نگه داشته تا كسى با آن حضرت ديدار نكند به اين ترتيب كه ملاقات با آن حضرت جريمه داشت و قانونى براى تازهواردان به مكّه وضع كرده بودند كه قبل از ورود ، در دوگوش خود پنبه بگذارند تا در اين چند روزى كه در مكّه هستند ، مجذوب آيات قرآن نشوند . « 1 » بدتر از اين قوانين ، تهمتها ، افتراها ، دروغها و شايعههايى بود كه به پيامبر ( ص ) و قرآن و مسلمانها نسبت مى دادند . طبق طرح و نقشهاى حساب شده ، شايعهاى را اختراع كرده و توسط افراد ساده لوح در بين جامعه منتشر
هامش
( 1 ) - ابن اثير ، اسدالغابه ، ج 3 ، صص 55 - 54