مورد آزار و اذيت مشركان قريش واقع مىشدند . پيامبر گرامى اسلام ( ص ) براى حفظ جان آنها تصميم گرفتند ايشان را در درّهاى بيرون از شهر مكّه محافظت نمايند ؛ زيرا به دليل پراكندگى خانهاى آنان ، امكان حفاظت از ايشان وجود نداشت .
اين دوران ، قريب به سه سال طول كشيد . در اين مدّت تعدادى از مسلمانان در شعب ابوطالب از دنيا رفته و به شهادت رسيدند . « 1 » على ( ع ) در توصيف مشقّتهاى مسلمانان در شعب ابوطالب مىگويد : « روزها از گرما و آن هم گرماى مكّه و شبها از سرما ، مسلمانان در عذاب بودند . بچههاى ما مردند و پيرمردان و پيرزنان از سختى شرايط پوست انداختند و محاصرهى مشركان قريش مانع از رسيدن آذوقه به اين جماعت بود . »
سيرهنويسان ، دربارهى فردى به نام ابوالعاص كه داماد حضرت خديجه ( ع ) و احتمالًا شوهر يكى از دخترخواندههاى او بود ، به نيكى ياد كردهاند ؛ كه طى اين سه سال در رساندن آذوقه به مسلمانان محاصره شده در شعب ابوطالب ، در حدّ وسع خود فعّاليت خوبى داشته است .
ابوالعاص يك بار جو تهيه مىكرد و به شِعب مىرسانيد . و امّا دربارهى اينكه بار جو چگونه تهيه مىشد ؛ بدين نحو بود كه حضرت خديجه ( ع ) يكى از مزارع خود را به بهاى اندك مىفروخت و جو تهيه مىكرد و به شِعب مىرسانيد . « 2 » شهرت و شخصيت خديجه ( ع ) مانع از جلوگيرى كفّار قريش در رفتن خديجه ( ع ) به شعب مىشد . از اينرو ، خديجه ( ع ) به آسانى ميان جمعيت مسلمانان در شعب تردّد داشت و از همين رو ، هر چه مال و ثروت
هامش
( 1 ) - ابن سعد ، الطبقاتالكبرى ، ج 1 ، ص 210 ، يعقوبى ، تاريخ ، ج 1 ، ص 389
( 2 ) - حلبى ، شافى ، السيره الحلبيه ، ج 1 ، ص 65