امام زمان ( عجل التعالى ) ، منكر قرآن ، ختم نبوت و تشيع مىشويم . گاهى انسان با وجود اينكه مىداند انجام كارى گناه و ناشايست است ، آن را انجام مىدهد . با اين حال ، هر چند خيلى بد است ولى قابل جبران است . مصيبت وقتى سختتر است كه انسان به خود نيايد و نه تنها توبه نكند و از كردهى خويش پشيمان نشود ، بلكه گناه خود را توجيه كند و به قول جورج جرداق مسيحى كار را به جايى مىرساند كه ولى خدا را در مسجد ، خانهى خدا ، هنگام نماز قربة إلى اللّه مىكشد ! مواظب باشيم كه توجيهگرى انسان ، كار را به اينجا مىكشاند !
بنابراين ، بايد برنامهاى براى راز و نياز و دعا به درگاه حق داشته باشيم امّا از تعيين وظيفه براى خداوند بپرهيزيم .
دعا ؛ يعنى سخن گفتن با معبود كه اين بالاترين لذّتهاست . بالاتر از اين لذّت وجود ندارد كه آدمى بداند با معبود و معشوق خود ، خداوند متعال ، سخن مىگويد . توجّه به اين نكته عبادت و دعا را بسيار شيرين و لذّتبخش مىگرداند .
اهل دل ، حاضرند هستى خود را براى لحظهاى و ساعتى با معشوق سخن گفتن فدا كنند . متأسفانه برخى از مردم از لذّتهاى معنوى بسيارى محروم هستند . از لذّت تهجّد و مناجات در دل شب ، از لذّت تلاوت قرآن و در يك كلام ، گفتگو با معشوق محرومند . زيرا خواندن قرآن ، صحبت كردن خداوند با بندگان خود ، و دعا و مناجات ، سخن گفتن بنده با معشوق است .
قرآن را « كلام نازل » و دعا را « قرآن صاعد » يا « كلام صاعد » مىنامند ؛ يعنى قرآن كريم از طرف خداوند تبارك و تعالى نازل شده است ؛ امّا دعا كلام صاعد است ، يعنى فرصتى است كه در دل شب براى بنده فراهم است : « شب مردان خدا روز جهان افروز است . »
تجلى حق (نگرشى اخلاقى بر فضايل و سيره پيامبر اكرم ص) (فارسى) — صفحة 231
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٢٣١