« الدُّعاءُ مُخُّ الْعِبادَة » « 1 » يا « أفْضَلُ العِبادات الدُّعاء » « 2 » امام صادق ( ع ) مىفرمايند : عصاره و شيرهى عبادات مناجات و راز و نياز با خداست . در قرآن نيز اهميت دعا را تا آنجا مهم مىداند كه مىفرمايد :
« قُلْ ما يَعْبَؤُا بِكُم رَبّي لَوْلا دُعاؤُكُم » .
« 3 » نبايد اين مطلب را ساده بپنداريم . مثال اين بىاعتنايى را مىتوان اينگونه بيان كرد كه اگر نيروگاه برق بر مكانى عنايت نداشته باشد ، ديگر از نور و روشنايى و امكانات صوتى در آنجا خبرى نيست .
نياز يك زندگى موفّق ، تضرّع و خداخدا كردن به درگاه پروردگار است . براى آبادى و عمران سراى آخرت ، به راز و نياز به درگاه خداوند نيازمنديم . از اينرو ، كتاب « مفاتيحالجنان » محدّث قمى را بايد يك كارخانهى آدمسازى بدانيم . چنان كه قرآن را يك كارخانهى آدمسازى دانستيم .
دعا در زندگى انسان بسيار سازنده است . به همين دليل حضرت سجاد ( ع ) وقتى ديد در مقابل آن همه فتنههاى آل ابوسفيان و آل مروان و آل زياد نمىتواند بعد از واقعهى عاشورا كارى انجام دهد ، با دعا و راز و نياز ، مهمترين طريق مبارزه را برگزيد و كتاب ارزشمند « صحيفهى سجاديه » يا « زبور آل محمّد ( ص ) » را به عنوان روشى براى مبارزه با پليدىها به بشريت ارائه فرمود .
اگر العياذ بالله ، خداوند عنايت خود را از ما منقطع گرداند ، به گمراهى ، حيرانى و بىدينى دچار مىشويم . منكر تمام اعتقادات خويش از جمله منكر
هامش
( 1 ) - شيخ حرعاملى ، وسائل الشيعه ، ج 7 ، ص 28
( 2 ) - ابن فهد حلى ، عدة الداعى ، ص 41
( 3 ) - فرقان / 77 : « بگو اگر دعاى شما نباشد ، پروردگارم هيچ اعتنايى به شما نمىكند . »