به خدا در همه چيز حتّى در استقلال خود . اين حقيقت و فلسفهى دعاست .
در دعا انسان بايد بتواند از همه چيز ببرّد و به خدا وصل شود . مىتوانيم با يك مثال عاميانه اين مفهوم را بهتر بيان كنيم . چنانچه اگر سيمى را به هر رشتهاى وصل كنيم ، چراغ ما روشن نخواهد شد . زمانى چراغ ما روشن خواهد شد كه سيم را به رشته سيمى كه به نيروگاه برق متصّل باشد وصل نماييم . اگر كسى مىخواهد از نور خداوند بهرهمند شود ، بايد رشتهى دل خود را به نيروگاه لايزال الهى متصّل نموده تا چراغ دلش نورانى شود . بر همين اساس در مناجات شعبانيه مىفرمايند :
« إلهي هَبْ لي كَمالَ الانقِطاعِ إلَيْك وَ أنِرْ أبْصارَ قُلُوبِنا بِضياءِ نَظَرِها إلَيْكَ حَتّي تَخْرِقَ أبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النّورِ » « 1 »
ديدگان و چشمان قلب ما زمانى مىتوانند حجابهاى نور را كنار بزنند و جمال منوّر وجهالله را به نظاره بنشينند كه از تمام تعلّقات و وابستگىهاى به غير ، انقطاع حاصل شود .
توكل
دستورالعمل ديگرى كه جبرئيل براى موفّقيت پيامبر اكرم ( ص ) از سوى خداوند آورد ، در آيهى زير بيان شده است .
« رَبُّ الْمَشْرِقِ و المَغْرِبِ لا إله إلا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَكيلًا » ؛
« 2 »
هامش
( 1 ) - عباس قمى ، مفاتيح الجنان
( 2 ) - مزّمّل / 9 : « [ اوست ] پروردگار خاور و باختر ، خدايى جز او نيست پس او را كارساز خويش اختيار كن . »