تو شاهد باش كه ما انفال را براى شيعيانمان حلال نموده ايم .
محمد بن يعقوب عن محمد بن يحيي عن محمد بن احمد عن محمد بن عبد الله بن احمد عن علي بن النعمان عن صالح بن حمزة عن ابان بن مصعب عن يونس بن ظبيان او المعلي بن خنيس « 1 » .
باز روايت از نظر سند ضعيف است چون صالح بن حمزة و ابان بن مصعب در علم رجال نامى ندارند اما از نظر دلالت مى گويد از امام صادق عليه السلام سؤال كردم چه چيزهائى از زمين مال شماست ؟ حضرت تبسم ظاهراً تمسخر آميزى كردند و فرمودند : همه اش مال ماست . البته خيلى با طول و تفصيل بيان فرموده اند كه مربوط به بحث ما نيست و آنچه مراد ماست اين جمله است : «
فما سقت او استقت فهو لنا و ما كان لنا فهو لشيعتنا
» . هر زمين كه آب مى خورد حال به خودى خود باشد يا بدان آب بدهند ، از آن ماست و آنچه ملك ماست براى شيعه ما حلال خواهد بود و براى دشمنان ما چيزى از آن جايز نيست .
البته اين دو روايت همانطور كه ديديم از نظر سند ضعيف است اما اين ضعف سند بوسيله عمل اصحاب جبران مىشود و لذا در حقيقت اين دو روايت مصححه هست . بنابراين اراضى محياة بالاصاله از انفال بوده و استفاده متعارف آن صرفاً براى شيعه جايز است .
اراضى محياة بالعرض
يك قسم از زمينهاى محياة بالعرض ، زمينهاى موات
هامش
( 1 ) . روايت 17 باب 4 ابواب انفال جلد 6 وسائل الشيعه صفحه ى . 386