« توليد به مقدار مصرف و مصرف به اندازه توليد . »
لذا آن طور كه عوام از آن استنباط مىكنند يعنى خود را به فقر ، فلاكت ، تنبلى و گوشه نشينى واداشتن نيست .
بنابراين هر كس كه دنيا او را سرگرم نكند ؛ حتى اگر ثروتمند هم باشد او انسان پارسا و قانعى است . همان طورى كه اميرالمؤمنين ( ع ) نيز فرمودند :
« مَنْ لايَأْكُلْ ما لَيْسَ لَهُ وَ لا يَلْبِسُ ما لَيْسَ لَهُ وَ لايَشْرى ما لَيْسَ لَهُ فَهُوَ الْقانِع ؛ « 1 »
هر كس چيزى را كه براى او نباشد نخورد ، نپوشد و نخرد شخص قانعى است . »
يعنى هر كس كه در رفاه و آسايش زياده روى پيشه كند اگر چه مراعات حلال و حرام را هم بكند مسرف و ول خرج و هر كس كه مالش را در راه حرام و ناشايست مصرف كند يا بيهوده مصرف نمايد « مترف و مبذّر » مىباشد .
هامش
( 1 ) . روايت در كتب روايى به اين صورت يافت نشد ، در اين زمينه ر . ك : مستدرك الوسائل ، ج 12 ، ص 50 ، ( باب 62 ، استحباب الزهد فى الدنيا . . . ) ، ح 13486 .