« ان تصبهم حسنة فمن الله و ان تصبهم سيئه يقولوا هذه من عندك » اين سه آيه ، يك آيه است ، يعنى يك جمله است يعنى يك دفعه نازل شده است ، كه مله اول نسبت به پيغمبر است . به پيغمبر مىگويد كه پيروزيها مال خداست و شكستها مال توست . منافقين مىگفتند العياذالله تو نتوانستى شكست دهى .
آيه شريفه آمد كه نه « كل من عند الله » هر نعمتى از خداست . توحيد در خالقيت ، هر چه هست از خداست . وجود يعنى تجلى حق بقول قرآن « و ما امرنا الا واحده كلمح بالبصر » ( قمر - 50 ) آن تجلى است از تجليات خدا ، در اين تجلى از خدا ، هر چيزى كه زير پوشش اين وجود است از حق است . الا اينكه ما هستيم كه مىتوانيم اين وجود را صرف در خيرات كنيم . اگر در خيرات صرف كرديم ، مثل همان پولى است كه شما به من بدهيد و بگوئيد كه در خيرات صرف كنيد و من هم در خيرات صرف كنم . مردم نسبت فعل را به شما مىدهند و مىگويند خدا به آقا خير بدهد كه به فقراء و ضعفاء و بيچارهها رسيدگى مىكند و اما اگر پول را به من داديد و گفتيد در خيرات صرف كنيد و من در ظلم و شر صرف كردم ، به شما نمىگويند آدم بدى هستيد . همه مىگويند او آدم بدى است كه در امانت مردم خيانت كرد و پولى را كه بايد صرف در خيرات شود ، در شرور صرف كرد
اخلاق در توحيد (فارسى) — صفحة 54
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٥٤