يكى از روشهاى مواظبت جسم اين است كه انسان در هنگام سخن ، حرفى بزند كه يا نتيجه دنيوى داشته باشد و يا بتواند از آن در آخرت استفاده نمايد ، كه در غير اين صورت ، اول نتيجهاى كه بر گفتار پوچ و بيهوده مترتب مىشود فشار قبر است .
در اخبار مىخوانيم كه پيامبراكرم ( ص ) به دست مبارك خودشان جوانى را به خاك سپردند . بعد از اينكه روى قبر را پوشاندند ، مادرش جلو آمده و در حالى كه از محبت پيامبر خرسند بود گفت : پسرم ، ديگر بر تو گريه نمىكنم كه چنين افتخارى را براى خود كسب كردى .
بعد از رفتن مادرش ، پيامبراكرم خطاب به اصحاب فرمودند : الان ، قبر چنان فشارى به او داد كه استخوانهاى سينهاش در هم شكست . عرض كردند : يا رسولالله ! او كه آدم خوبى بود ! حضرت فرمودند : بلى ، او اهل بهشت است ، اما يك نقص بزرگ داشت و آن اينكه كارهاى بىمعنا زياد مىكرد و حرفهاى بىنتيجه زياد مىزد ، كارها و سخنانى كه نه استفادهاى براى دنيايش داشت و نه قابل استفاده در آخرتش بود .
اين يك اثر وضعى است ، اگر چه حرام هم نباشد ، كه متأسفانه سرانجام اكثر اين امور ، فساد و تباهى ، و كشيدهشدن به گناهان بزرگ است . همانطور كه افراط در رسيدگى به جسم ، مضر است ، حالت تفريط هم موجب تضعيف و ضايع كردن جسم مىشود . مثل اينكه انسان ، نفسكشى كند ، از حد معمول كمتر بخوابد ، از استراحت خود ، بيش از اندازه بكاهد و بيشتر از قدرت ، بر نفس خود تحميل كند . اينها هم همه غلط است . روزههاى بى جا كه گاهى حالت كاسه ى داغتر از آش پيدا مىكند نيز از اشتباهاتى است كه بعضى از جوانان مرتكب آن مىشوند و رياضت اسلامى را با نفسكشى مخلوط مىكنند ، غافل از آنكه اسلام عزيز ، اساس كارش را بر اعتدال ، ميانهروى و سهولت بنا نهاده است ، حتى در آن امورى كه بسيار موردنظر و خواسته ى اوست . عبارت قرآنكريم در اين زمينه بسيار صريح و روشن است :
اخلاق و جوان (فارسى) — صفحة 94
مساهمون: الشيخ حسين المظاهري
ص٩٤