باشند .
انَّ الَّذينَ قالوُا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقاموا تَتَنَزَّلُ عَلَيهِمُ المَلائِكَةُ الَا تَخافوُا وَ لا تَحْزَنُوا وَ ابْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ . نَحْنُ اولياؤُكُم فيِ الْحَياةِ الدّنيا وَ فِي الاخَرِةِ
« 1 » « به يقين كسانى كه گفتند : پروردگار ما خداى يگانه است ، سپس استقامت كردند ، فرشتگان بر آنان نازل مىشوند كه : نترسيد و غمگين نباشيد و بشارت باد بر شما آن بهشتى كه به شما وعده داده شده است . ما ياران و مددكاران شما در زندگى دنيا و آخرت هستيم » .
همه ى اينها از بركت دو بُعدى بودن انسان است كه از يك بعد تنها ، هيچگونه ترقى حاصل نمىشود .
در اين ميان ، جسم و روح كه به نمايندگى از دو جنبه ناسوتى و ملكوتى در اين پيوند مقدس شريك شده و مدال مباركبادى بهترين مخلوقات را به گردن خويش آويختهاند ، نيازى بس وافر به رسيدگى و مواظبت سنگين و كامل دارند تا بتوانند با شتاب و نشاط لازم در اين راه دراز و پرملال ، طى طريق كنند و بار امانتى را كه حامل آنند به سر منزل مقصود برسانند .
جسم ، نردبان كمال و تعالى روح
جسم براى روح ، بسان يك مركب و نردبانى است كه استكمال و ترقى و تعالى بدون آن ميسّرنمىگردد ، لذا همانگونه كه انسان در زندگى روزمّره ، مثلًا وسيله نقليهاش را براى استفاده ى بهتر ، مواظبت كامل مىكند و به همه جوانب و احتياجات آن رسيدگى مىنمايد ، جسم نيز محتاج رسيدگى و رفع خواستههايش از جمله خواب ، خوراك و استراحت است ، البته به حد متعارف و به دور از هرگونه افراط و تفريط ، كه اگر مواظبت از
هامش
( 1 ) - سوره ى فصّلت / 30 و 31 .