و اوقات به كمترين بهايى از كف ما بيرون مىرود .
استفاده از عمر تا آخرين لحظات زندگى
از يكى از بزرگان عالم فقه نقل شده است كه به هنگام مرگ مىفرمود : مباحثه كنيد تا من در جلسه درس بميرم و در جلسه علم از دنيا بروم . مرحوم ميرزاى شيرازى كه براى مبارزه با استعمارگر قلدر آن زمان يعنى انگليس ، حكم به تحريم تنباكو كرد و سرانجام آنها را به زانو در آورد در آستانه مرگ قرار داشت ، اطرافيان مىخواستند در اين لحظات آخر ، از اين عالم بزرگ چيزى بشنوند ، هر كس آمد و چيزى گفت ، اما آقا چشمهاى مباركشان را بسته بودند و هيچ نمىگفتند . يك طلبه زرنگ كنار بستر ايشان رفت يك مسئله فقهى سؤال كرد ، ناگهان همه ديدند كه آقا چشمها را باز كردند و سؤال را به تفصيل ، جواب فرمودند و بعد از دقايقى به جوار رحمت الهى پركشيدند و بدينسان تا آخرين لحظات و دقايق عمر ، بهره ى لازم و مفيد را كسب كردند .
به هر صورت ، براى موفقيت در كارها و بهرهبردارى بيشتر از آنها و در نتيجه به هدر ندادن عمر و تلف نكردن زندگانى ، برنامهريزى مناسب ، تنظيم وقت و انجام هر كارى در موقع خودش ، دخالت مستقيم دارد و بعد از ايمان به خدا و استقامت و پشتكار در كارها ، شرط اساسى ديگرى به شمار مىرود ، و اين زمينهها ، در عبادت ، در تحصيل ، در خدمت ، در تجارت ، در توليد و در همه كارهاى ديگر سارى و جارى است .