پرداخت مىگردد ، در حالى كه هستند كسانى در همسايگى يا در شهر و وطن آنها كه نياز به موادغذايى و پوشاك و ساير امكانات اوليه دارند و از سير كردن بچههاى خود محرومند . اين از يك طرف ، از سوى ديگر ما خود را پيرو آيينى مىدانيم كه كتاب مقدس آن يعنى قرآنمجيد ما را امر به دورى از اسراف و ولخرجى مىكند :
كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لا تُسْرِفُوا ، انَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسرِفينَ
« 1 » « ( از نعمتهاى الهى ) بخوريد و بياشاميد ولى اسراف نكنيد كه خداوند مسرفان را دوست نمىدارد » .
و در جاى ديگر با صراحت تمام ، تبذيركنندگان را برادر شيطان و راندهشدگان از درگاه الهى معرفى مىنمايد كه :
انَّ الْمُبَذِّرينَ كانُوا اخْوانَ الشَّياطينِ
« 2 » « چرا كه تبذيركنندگان ، برادران شياطينند » .
و بسيار جاى تأسف است كه يك داماد به خاطر وليمه ى مستحبى كه آميخته به اسراف و تبذير شده ، برادر شيطان لقب بگيرد و يك عروس براى سفره عقدى تجملى و آلوده به اسراف ، مبغوض خداوند واقع شود و هر دو به واسط گناهانى كه در اين گونه مجالس انجام مىشود ، از مباركى اين امر مستحب محروم بمانند و مورد عذاب خداوند و نكبت و شومى قرار بگيرند .
وليمه دادن و جشن گرفتن به اين سبك و روش ، سنت و سيره غلط و موهومى را در جامعه مطرح مىسازد كه ديگر جوانان از دختر و پسر كه توان برگزارى چنين جشنها و تمكن اين گونه وليمه دادنها را ندارند از زير بار مسؤوليت ازدواج و تشكيل خانواده شانه خالى مىكنند و تنه به اين سنت مؤكده رسول گرامى اسلام ( ص ) نمىدهند ، زيرا پسر مىبيند كه خانواده ى عروس يا خود دختر معتقدند بايد جشن عروسى را در فلان تالار چند
هامش
( 1 ) - سوره ى اعراف / 31 .
( 2 ) - سوره ى اسراء / 27 .