آنچه قسمتم كردى راضى و خشنودساز ، اى مهربانترين مهربانان » .
با اين ديد و نگرش و ايمان است كه مسائل و مشكلات پيش آمده و يا عدم دسترسى به آرزوها و خواستهها را ، با رضايت خاطر مىپذيرد و آن را مصلحت عالى خود مىشمارد و زندگى برايش شيرين و آسان مىگردد .
سرور شهيدان و آزادگان ، حضرت امام حسين ( ع ) در آخرين لحاظت زندگانى سراسر حماسه و مظلوميت و نورانيت خود در گودال قتلگاه ، در حالكيه همه ى عزيزان و ياران را از دست داده بودند و خود در چنگ دشمن تا لحظاتى ديگر بيشتر حيات نداشته و به ظاهر مىبايست در اوج اندوه و نگرانى و پژمردگى باشند ، باز در نهايت صفا ، اميدوارى و آرامش خاطر ، زير لب زمزمه مىفرمودند :
پروردگارا ! راضيم به آنچه مقدر فرمودى و تسليمم در برابر آنچه امر فرمايى ، كه چز تو معبودى نيست « 1 » .
حضرت زينت ( س ) نيز ، با تحمل آنهمه رنج و مصيبت ، در مقابل گفتار نيشدار و زخم زبان ابنزياد ، با زبانى رسا و قلبى آرام به رضاى الهى ، فرياد برداشت كه :
مادر در عزايت بگريد اى پسر مجرانه ، ما جز خوبى و زيبايى ( از خداى بزرگ ) چيزى نديديم « 2 » .
و چنيناند پرورش يافتگان مكتب ايمان قلبى و دارندگان مقام تسليم و رضا در برابر خواسته خداوند .
3 - اشتغال به ذكر حق تعالى
يكى ديگر از راههاى كسب يك زندگى آرام ، شاداب و بدور از غم و اندوه ، مأنوس بودن و گفتن ذكر است . اين ذكر مىتواند دعا و راز و نياز با خداوند باشد ، قرآن خواندن
هامش
( 1 ) - صبراً على قضائك . . . لا معبود غيرك ، موسوعة كلمات امام حسين ( ع ) / 510 .
( 2 ) - سكلتك امّك يابن مرجانه ، ما رأيت الا جميلا ، بحارالانوار / ج 45 ، ص 116 .