باشد ، حق را كه پيدا كرد ، فطرتش مى گويد : گريه شوق كن . خوشحال باش .
اما قرآن شريف مى فرمايد : يك دسته ديگر هم فراوانند . آنها كه يك صفت يا چند صفت رذيله اى بر دلشان حكمفرماست . حسد ، تكبر ، غرور ، عجب ، يكى از اين صفات رذيله بر دلشان حكمفرماست . كار اين مردم هم به آنجا رسيده است كه اگر حق را ببينند و اگر راه مستقيم را پيدا كنند ، به جاى اينكه گريه شوق كنند ، به اندازه اى ناراحت مى شوند كه با زبان حالشان ، با زبان قالشان مى گويند : اى كاش مرده بودم ، اى كاش آتشى مرا سوزانده بود . اى كاش سنگى از آسمان به سرم خورده بود و مرده بودم و چنين حقى را و چنين حالتى را پيدا نكرده بودم : « وَ اذ قالُوا اللهُمَّ انَ كانَ هذا هُوَ الحَقّش مِن عِندِكَ فَامطِر عَلَينا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ اوِ ائتِنا بِعَذابٍ اليمٍ » . « 1 » در سوره « يس » براى اين انسانى كه بايد خدا بر دلش حكومت كند و خدا حسرتش را مى خورد ، مى فرمايد : « يا حَسرَةً عَلَى العِبادِ ما يَأتيهِم مِن رَسوُلٍ الّا كانوا بِهِ يَستَهزِؤُونَ » « 2 » ؛ يعنى اى واى به اين انسانى كه صفت رذيله اش به آنجا مى رسد كه هر وقت يك حقى از طرف خدا بيايد ، آن را استهزا مىكند . آن حق را مسخره مىكند .
در آيه ديگر مى فرمايد : « وَ ما ارسَلنا فى قَريَةٍ مِن نَذيرٍ الّا قالَ مُترَفوها انّا بِما ارسِلتُم بِه كافِروِنَ » « 3 » ؛ يعنى ما اين صد و بيست و چهار هزار پيغمبر را نفرستاديم جز اين كه افراد مترف ، عياشگر ، تجمل گرا و دنيا پرست به اين رسول گفتند كه ما تو را قبول نداريم .
آيه هايى كه از اين نوع ، شايد يك زنگ خطرى براى همه ما باشد ؛ به همه ما مى گويد : اگر يك صفت رذيله اى بر دل شما حكمفرما باشد ، نمى توانى حق جو و حق ياب باشى . نمى شود در صراط مستقيم بمانى . نمى توانى خدا را پيدا كنى . نمى توانى اين راه پر رنج را
هامش
( 1 ) - و چون گفتند خدايا اگر اين قرآن به راستى بر حق و از جانب توست ، پس يا بر سرمان سنگى از آسمان ببار يا ما را به عذابى دردناك گرفتار ساز . ( انفال / 32 )
( 2 ) - واى بر حال اين بندگان كه هيچ رسولى براى هدايت آنها نيامد جز آن كه او را به تمسخر و استهزا گرفتند . ( يس / 30 )
( 3 ) - و ما هيچ رسولى در ديارى نفرستاديم جز آنكه ثروتمندان عياش آن ديار به رسولان گفتند ما به رسالت شما كافريم . ( سباء / 34 )