توبه
انسان براى رسيدن به مطلوب و مقصود خلق شده است و اگر بتواند به مطلوب برسد ، نه تنها در آخرت پيش خداست ، كه در همين دنيا پيش اوست . حكومت خدا بر دل ، لذتى دارد كه بهشتى هاى معمولى نمى توانند و لياقت ندارند كه آن را درك كنند و در اين دنيا همچنين است . انسان در همين دنيا مىتواند با آن حركت استكمالى به جايى برسد كه همه لذتها براى او پوچ باشد . به قول امام صادق ( ع ) به جايى برسد كه لذت بردن از دنيا را اصلًا و ابداً در نظر داشته باشد . از نظر لذت به مقامى برسد كه به قول قرآن شريف ، هيچ كس نتواند آن لذت را درك بكند مگر اينكه به آن مقام برسد : « فَلا تَعلَمُ نَفسٌ ما اخفىَ لَهُم مِن قرَّةِ اعيُنٍ جَزاءً بِما كانُوا يَعمَلُونَ » « 1 » به مقامى كه ديگر غم ، غصه ، دلهره ، اضطراب خاطر و نگرانى براى او مفهوم نداشته باشد : « الا انَّ اولِياء اللهِ لا خُوفُ عَلَيهِم وَ لا هُم يَحزَنونَ » . « 2 » اگر انسان گمشده اش را پيدا كند ، همه چيز پيدا كرده است . به قول امام حسين ( ع )
هامش
( 1 ) - هيچ كس نمى داند كه به پاداش نيكوكاريش چه نعمت و لذتهاى بى نهايتى كه روشنى بخش ديده است ، در عالم غيب بر او ذخيره شده است . ( سجده / 17 )
( 2 ) - آگاه باشيد كه دوستان خدا هرگز هيچ ترس و اندوهى در دل آنها نيست . ( يونس / 62 )