كه در اواسط دعاى عرفه « 1 » مى گويد : خدايا كسى كه تو را پيدا كرد ، چه پيدا نكرده است ؟ و كسى كه تو را گم كرد چه پيدا كرده است ؟ « 2 » يعنى خدايا اگر بنده اى تو را نداشته باشدولو عالم را داشته باشدهيچ ندارد ، پوچ است . اما اگر تو را داشته باشد ، اگر تو را پيدا كندولو از نظر دنيا هيچ نداشته باشدهمه چيز دارد . و خوشا به حال آن افرادى كه خدا را پيدا كردند و همه چيز دارند . خوشا به حال آن افرادى كه خدا را پيدا كردند و ديگر غم و غصه ، دلهره ، اضطراب خاطر و نگرانى ندارند .
شرايط توبه
الفرفع مانع
معلوم است تا مانع در كار باشد ، نمى شود حركت كرد . در اين باره راجع به توبه و رفع مانع بحث كرديم و گفتيم كه گناه مانع اين راه است . گناهولو كوچكبراى اين راه سد بزرگى است . لذا شرط اول توبه بود .
بتوجه
شرط دوم ، يقظه ، بود ؛ يعنى تنبه و آگاهى . انسان اگر تنبه و آگاهى نداشته باشد كه براى چه آمده و كجا مى خواهد برود ، معلوم است كه اين حال غفلت ، او را بيچاره مىكند . تنبه مى خواهد . بيدارى مى خواهد . اين به منزله اقتضاء است و تا اين اقتضاء نباشدولو اينكه
هامش
( 1 ) - روز عرفه ، روز نهم ذى الحجة است . مرحوم شيخ عباس قمى در كتاب شريف مفاتيح الجنانمى فرمايند : روز عرفه از اعياد عظيمه است . اگر چه به اسم عيد ناميده نشده است و احاديث در كثرت فضيلت زيارت امام حسين ( ع ) در اين روز متواتر است . اين دعا را امام حسين ( ع ) در واپسين روز عرفه در عرفات خوانده است .
( 2 ) - مادا و جد من فقدك و ما الّذى فقد من وجدك . ( شيخ عباس قمى ، مفاتيح الجنان ، اواخر دعاى عرفه ) .