اما آنكه خودسازى كرد و فقط براى رضاى خدا و حراست از كيان اسلام به جبهه رفت ، شهيد است ، با آن مقامات عاليه كه قابل توصيف نيست جز اين كه از لسان و زبان معصوم ( عليهمالسلام ) باز گوئيم .
در اين روايات مىخوانيم وقتى شهيد به روى زمين بيفتد ، اولين قطره خونى كه از او بريزد ، دو حورالعين مىآيند و سرش را به دامن مىگيرند . گلى از بهشت برايش مىآورند تا ببويد ، به او وعده بهشت مىدهند ، جايش را هم نشانش مىدهند و سپس او را برمىدارند و مىبرند « 1 » .
روايتى هم به خصوص براى ما طلبهها هست ، كه در روز قيامت كسى را به صف محشر مىآورند و از او مىپرسند چه كاره بودى ؟ مىگويد : هفتاد سال قالالباقر و قالالصادق گفتم ، براى دين خدا كار كردم و دين حق را ترويج كردم . جواب مىشنود : بله ، هفتاد سال قالالباقر و قالالصادق گفتى ، منبر هم رفتى ، ترويج دين هم كردى ، درس هم گفتى ، همه اينها درست است ، اما اينها همه براى خودنمايى بد ، براى اين بود كه به تو بگويند باركالله عجب عالم وارستهاى ، چقدر براى ترويج دين زحمت مىكشد . بعد خطاب مىشود كه اين را هم به رو در آتش جهنم بيندازيد . پس متوجه باشيم كه اخلاص در همه اعمال ، شرط صحت آن عمل است « 2 » .
هامش
( 1 ) - در روايتى طولانى حضرت امام رضا ( ع ) از پدرانشان ( عليهمالسلام ) نقل فرمودند كه : حضرت اميرالمؤمنين خطبه مىخواندند و مردم را ترغيب به جهاد مىفرمودند . جوانى ، از فضل مجاهدين فى سبيلالله سؤال كرد . حضرت فرمود در غزوه ذاتالسلاسل در كنار پيامبر صلواتالله عليه بودم كه همين سؤال شما را از حضرت كردم فرمودند : وقتى مجاهد فىسبيل الله آمادهء جنگ مىشود خداوند به ملائكه مباهات مىكند تا وقتى كه اسبش به زمين مىافتد هنوز به زمين نرسيده كه خداوند حورالعينى را كه زوجه اوست نزدش مىفرستد كه او را بشارت داده و از آنچه خدا برايش آماده كرده خبر مىدهد بشارت باد بر تو به چيزى كه چشم نديده و گوش نشنيده و به قلب بشرى خطور نكرده ( بحارالانوار ، از صحيفةالرضا ( ع ) ، صفحهء 12 ، جلد 100 ، روايت 27 ) .
( 2 ) - پيامبراكرم ( ص ) فرمودند : اى مردم كسى كه خداى متعال را ملاقات كند و شهادت به لاالهالاالله دهد با اخلاص بدون اين كه چيز ديگرى را با او مخلوط كند به بهشت مىرود . حضرت امير ( ع ) از جا برخاستند و عرض كردند با رسول الله پدر و مادرم فدايتان چگونه خالص گويد و چيزى را به او مخلوط نكند ، تفسير بفرماييد تا شناخت پيدا كنيم . پيامبر ( ص ) فرمودند : حرص بر دنيا و جمع كردن مال دنيا از راه غيرحلال و راضى بودن به آن و اقوامى كه گفتارشان چون خوبان است و بگونهء جباران عمل مىكنند . پس كسى كه خدا را ملاقات كند و چيزى از اين خصلتها در او نباشد و بگويد لاالهالا الله براى اوست بهشت و اگر دنيا را گرفت و آخرت را ترك كرد آتش براى اوست . ( بحارالانوار ج 76 ، ص 360 ، از ثوابالاعمال صدوق ) .