يُقيمُونَ الصِّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزِّكوةَ وَ هُمْ راكعُونَ « 1 »
ترديدى وجود ندارد كه اين آيهء شريفه صرفاً در شأن اميرالمؤمنين ( ع ) و در موقعى كه انگشترى خود را در نماز و هنگام ركوع به فقير اعطا كردند ، نازل شده است .
علاوه بر اتّفاق شيعه ، علامهء امينى در كتاب شريف « الغدير » آورده است كه بيش از بيست نفر از عالمان بزرگ اهل سنّت و هر يك از طرق متعدد و مختلف نقل كردهاند كه اين آيهء شريفه در شأن اميرالمؤمنين ( ع ) نازل شده است . حتى برخى از علماى سنّى مذهب كه تعصّب خاصّى در اعتقادات خود داشتهاند نيز گفتهاند كه علماء اجماع كردهاند شأن نزول اين آيه اميرالمؤمنين ( ع ) است . همچنانكه شك نيست كه منظور از « ولايت » در آيهء شريفه ، دست كم ولايت تشريعى ، يعنى حكومت بر مردم از طرف خداوند است .
نظر دقيق و علمى به آيهء شريفه ، نمايانگر اين مطلب مهم است كه خداى سبحان ، ولايت تكوينى و تشريعى خود را به طور ذاتى و استقلالى دارا است و بهطور تبعى و غير ذاتى ، به پيامبرگرامى ( ص ) و اميرالمؤمنين على ( ع ) عنايت فرموده است .
امامت حضرت مهدى « عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف »
به اعتقاد شيعه اماميه ، آخرين امام معصوم ، حضرت مهدى موعود « ارواحنا وارواح العالمين لتراب مقدمه الفداء » هستند . آن حضرت در قيد حيات مىباشند و روزى به ارادهء حقتعالى ظهور خواهند كرد .
هامش
( 1 ) . مائده / 55