عَلَى الصَّفاء » « 1 »
و با نفى صفات و شخصيات كاذب و مجازى و ساختگى خويش ، مردانه در مقابل صفات جلال و جمال پروردگارش ، مقام بندگى و فقر و فنا برقرار مىسازد :
« وَ كُن ذا مُرُوَّةٍ مِن اللَّهِ تَقِياً أَوصافِكَ عِنْدَ الْمَرْوَة » « 2 »
* تقصير ؛ تقصير توجّه از عالم ملكوت ، به عالم ناسوت است . توجّه از لذّات روحى به سوى لذّات جسمى و توجّه از وحدت به كثرت است . تقصير ، تحليل بعد از تحريم است ؛ به اين معنا كه آنچه قبل از احرام براى مُحرم حلال نبود ، اينك به واسطهء احرام ، طواف ، نماز ، سعى بين صفا و مروه و تقصير ، حلال شده است . تجلّى نور خدا ، نظر به عالم ملكوت ، لياقت نيل به مراتب يقين و ديدهء بصيرت ، كه تماماً براى او حرام بود اينك حلال شده است ؛ چرا كه حاجىِ سالك ، صفات شيطانى خود را تقصير كرده است و مگر نه اين كه :
هامش
( 1 ) 1 . همان
( 2 ) 2 . همان