را نداشتم و اى كاش در چنين مجالسى شركت نمىكردم ! ولى چنين حسرتى در آن موقعيّت فايده ندارد .
از اين حسرت و ندامتى كه از مجالس معمولى و روزمرّه نصيب انسان مىشود ، مىتوان پى به اهميّت اوقات اعتكاف برد . در اعتكاف نبايد گعده يا جلسهاى تشكيل شود كه در آن ذكر و ياد خداى سبحان ، موضوع اصلى نباشد ، و گرنه خسارت و ندامت فراوانى به همراه خواهد داشت . معتكف بايد دل خود را به حق تعالى وصل كند و تنها با او مرتبط باشد و اگر هم با ديگران نشست و برخاستى دارد ، ارتباط او در راستاى ارتباط با خداى سبحان باشد .
* ذكر
دستورالعمل بعدى كه در ايّام اعتكاف ، لازم و در ساير ايّام سال امرى پسنديده و سازنده است ، مداومت بر « ذكر » مىباشد .
در جهانى كه هم ذرّات و موجودات ، مشغول ذكرند و خداوند متعال را تسبيح مىنمايند ، حيف است انسان كه اشرف مخلوقات است ، ذكر خدا نگويد . قرآن كريم مىفرمايد :
تُسَبِّحُ لَهُ السَّماواتُ السَّبْعُ وَ الْأَرْضُ وَ مَنْ فيهِنَّ وَ إِنْ مِنْ شَيءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَ لكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبيحَهُمْ
« 1 » آسمانهاى هفتگانه و زمين و كسانى كه در آنها هستند ، همه تسبيح او مىگويند ؛ و هر موجودى ، تسبيح و حمد او مىگويد ؛ ولى شما تسبيح آنها را نمىفهميد .
افزون بر اين ، تأكيد خداوند حكيم بر ذكر كثير و دائمى است . قرآنكريم مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . الإسراء / 44