مؤمن الفت مىگيرد . كسى كه نه الفت بگيرد و نه الفت بپذيرد ، از خير بهدور است .
مؤمن بايد رفت و آمد داشته باشد . مؤمن بايد با ساير مؤمنين الفت داشته باشد . بنابر فرمايش اميرالمؤمنين ( ع ) در كسى كه الفت با ديگران نداشته باشد ، خير نيست . لذا برداشتى كه برخى از « عزلت » مىكنند و آن را در قطع رفت و آمد با ديگران و صرفاً در گوشهاى نشستن مىدانند ، غلط است . امّا آنكه مقصود تعاليم روحبخش قرآن و عترت ( ع ) است و در شعر مذكور نيز بدان اشاره شده است ، تعطيلى مجالس بيهوده و بىنتيجه است . مجالسى كه از خير دنيا و آخرت بىبهره است ، بايد تشكيل نشود . ايّام اعتكاف مىتواند سرمشق خوبى براى مقابله با مجالس باطل و بىنتيجه باشد . معتكفين عزيز در اين خصوص نيز بايد آنچه در اعتكاف مىآموزند را در زندگى عادى خود پياده كنند و مراقب باشند در هم ايام سال اوقات خود را صرف مجالس و امورى كنند كه نتيجه و ثمر دنيا يا آخرت داشته باشد . پس از اعتكاف ، در حالى كه در بين مردم هستند ، در حالى كه معاشرت با مردم دارند ، از گناه و لغو و اعمالبيهوده و بىفايده اجتنابورزند . امامصادق ( ع ) در روايتى مىفرمايند :
« مَا مِنْ مَجْلِسٍ يَجْتَمِعُ فِيهِ أَبْرَارٌ وَ فُجَّارٌ فَيَقُومُونَ عَلَى غَيْرِ ذِكْرِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَّا كَانَ حَسْرَة عَلَيْهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَة » « 1 »
هر مجلسى كه در آن بدكاران و يا نيكوكاران انجمن شوند و يادى از خدا نكرده از جاى برخيزند ، روز قيامت جز حسرت و تأسّف ، نصيبى از آن گردهمايى نخواهند برد .
مجلسى كه نتيجهء دنيا و آخرت نداشته باشد ، در قيامت مبدّل به حسرت مىشود .
واى بر احوال كسى كه در قيامت ، گفتار و كردار و مجالس دنيا ، حسرت او گردد . چنين كسى مدام از اعمال خود اظهار پشيمانى مىكند و مىگويد : اى كاش اينگفتار و رفتار
هامش
( 1 ) . همان ، ص 496