يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيراً وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَة وَ أَصيلا
« 1 » اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، خدا را بسيار ياد كنيد و او را در هر صبح و شام تسبيح گوييد .
مقصود از آيهء شريفه ، سفارش بندگان به مداومت بر ذكر است . حضرت امام صادق ( ع ) در اين زمينه مىفرمايند : پروردگار عالم هرچيزى كه از بندگانش خواسته است ، محدود است . در تعداد نمازهاى واجب و مستحب ، ميزان پرداخت خمس و زكات و سائر اعمال و عبادات ، محدوديّتى قائل شده است و تنها عملى كه از منظر قرآن كريم ، انجام آن نامحدود است ، ذكر مىباشد . عبارت وَ ذَكَرُوا اللَّهَ كَثيرًا « 2 » مؤيّد همين مطلب است . يعنى بسيار زياد و هميشه ذكر بگوييد .
ياد خدا ، آرام بخش دلها است و يك زندگى مطمئن و با وقار و عارى از غم و غصّه ، دلهره ، اضطراب خاطر و نگرانى ، براى انسان به ارمغان مىآورد . قرآن كريم مىفرمايد :
أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب « 3 » آگاه باشيد ، تنها با ياد خدا دلها آرامش مىيابد .
خداوند مىفرمايد : اى انسان ! آگاه باش ، يقين داشته باش ، ترديد نداشته باش كه نجات از گرفتارىها و نگرانىها و خلاصى از بيمارىهاى روحى و جسمى ، در سايهء ياد
خداوند تعالى ميسّر مىشود .
همچنين ياد خداوند متعال موجب جلب نظر حقتعالى بهسوى انسان مىشود ؛ لذا مىفرمايد :
هامش
( 1 ) . الأحزاب / 42 - 41
( 2 ) . الشّعراء / 227
( 3 ) . الرّعد / 28