مظهر حق (نگرشى اخلاقى بر فضائل و سيره امير المؤمنان على ع) (فارسى) — صفحة 170

« بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ قَدْ جَآءَتْكُم بَيّنَة مّن رَّبّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَ الْمِيزَانَ وَلَاتَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَآءَهُمْ وَلَاتُفْسِدُوا فِى الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ » « 1 » هنگامى كه نامه‌ام را خواندى ، كارهايى را كه در دست توست ، سامان ده تا كسى را روانه كنيم از تو باز پس گيرد . والسّلام . آن‌گاه اين نامه را به من داد و آن را آوردم و به فرماندارش سپردم و او بر كنار شد . معاويه هم تا اين قضيّه را شنيد ، گفت : آن چه مىخواهد برايش بنويسيد . « 2 » اين هم معنا و مرتبه دوّم شجاعت . امّا بالاتر از اين معناى سوّم شجاعت است كه انسان در جزر و مدّ روزگار خودش را نبازد . عموم انسان‌ها اين طور نيستند . قرآن كريم مىفرمايد : إِنَّ الْإِنْسانَ خُلِقَ هَلُوعاً إِذا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعاً وَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُ مَنُوعاً إِلَّا الْمُصَلِّينَ « 3 » به يقين انسان حريص و كم طاقت آفريده شده است . هنگامى كه بدى به