چرا خداى متعال نام اميرالمؤمنين و ساير امامان ( ع ) را در قرآن شريف نياورده است ؟ آيا حكمت الهى اقتضا نداشت كه براى رفع هميشگى نزاع از ميان امّت اسلامى ، نام وصىّ پيامبر و ساير امامان را در قرآنكريم بياورد ؟ اينكه نام ايشان در قرآن كريم نيامده است دليلى است بر اينكه امر خلافت به امّت اسلامى واگذار شده است !
در پاسخ به اين شبهه ، سه جواب را مطرح مىكنيم :
جواب اوّل ) در قرآن شريف اگر چه نام على بن ابيطالب ( ع ) به صراحت نيامده است ، لكن چنان كه گفتيم ، از آن بزرگوار ، در موارد متعدّد سخن گفته شده است و اين ماييم كه بايد با تدّبر و دقّت ، آن را بيابيم . توضيح مطلب چنين است كه قرآن شريف مثلًا فرموده است :
انَّما وَليُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوة وَ يُؤْتُونَ الزَّكوة وَ هُمْ راكعُونَ
« 1 » سرپرست و ولىّ شما تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند ؛ همانها كه نماز را بر پا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند .
تدبّر در اين آيهء شريفه اقتضا مىكند كه مصداق آيه را بيابيم . تفحّص در تاريخ معلوم مىكند كه مراد از اين آيهء شريفه ، على بن ابيطالب ( ع ) است . به عبارت ديگر قرآن كريم تنها عناوين كلّى را بيان مىكند و به جزئيات نمىپردازد و امّت اسلامى بايد با تفحّص و تدبّر مصاديق اين عناوين كلّى را بيابد . دربارهء خلافت و ولايت - چنان كه قبلًا گفته شد - لااقلّ سيصد آيه نازل شده است و ما بايد شأن نزول و مصاديق اين آيات ، چگونگى تطبيق كليّات بر
هامش
( 1 ) مائده / 55