واسطهء فيض بين خداوند و آنچه غير اوست ، از ازل تا ابد هستند :
إنَّما وَلِيُّكُمُ اللهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ آمَنوُا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوة وَ يُؤْتُونَ الزَّكوة وَ هُمْ راكعُونَ
« 1 » سرپرست و ولىّ شما تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند ، همانها كه نماز را بر پا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند .
ج ) عصمت
با كمى دقّت روشن مىشود كه انبياى عظام و اوصياى گرامى او از گناه و خطا و سهو و نسيان محفوظ هستند ، زيرا :
اوّلًا : قاعدهء حكمت و لطف و افاضهء فيض كه بر لزوم فرستادن پيامبران و نازل كردن كتب آسمانى و نصب اوصياء دلالت دارد ، همچنين دلالت مىكند كه آنان بايد از معصيت و سهو و نسيان مصون باشند .
ثانياً : اگر گناه يا سهو و نسيانى در زندگى آنان باشد ، اطمينان در وحى و رساندن احكام الهى از آنان سلب مىشود و براى حفظ اعتماد مردم به آنان و اينكه آنان را واسطه مطمئنّى بدانند ، بايد از لغزشها مصون باشند .
ثالثاً : عصمت و مصونيّت از مراتب ايمان است . همانطور كه ما از بسيارى چيزها مصون هستيم مانند خوردن زهر ، رفتن در آتش ، اتّصال به برق و . . . چون به بدى آنها يقين داريم ، انبياء و اوصياء نيز چون به آلودگى گناه و زشتى آن علم دارند ، از اين جهت ، از نزديك شدن به آن و آلوده شدن به آن مصون مىباشند ؛ بنابراين بايد گفت عصمت از مراتب بالاى ايمان به مبدأ و معاد است .
هامش
( 1 ) مائده / 55