كه از امامان معصوم ( ع ) نقل شده است ، نسبت معصيت و خطا و نسيان به انبياء و اوصياء داده شده است ؟
بزرگان دين به اين مسأله جوابهايى دادهاند . بهترين جواب ، جوابى است كه مرحوم حاج ملاهادى سبزوارى در آخر كتاب منظومه فرموده است . ايشان مىگويد :
مَراتِبُ التَّوبِ كَمَراتِبِ التُّقى مِنْ حُرمَة اوْ حِلٍّ اوْ غَيْر اللِّقاءِ
يعنى مراتب توبه مانند مراتب تقوا متفاوت است ، گاه توبه به جهت انجام گناه است ، گاه به دليل ترك اولى « ترك امر بهتر » و گاه به خاطر توجّهاتى است كه به غير حقّ تعالى مىشود . به عبارت رساتر از مثل حضرت آدم ( ع ) انتظار نبود از آن گندم كه از خوردن آن نهى شده بود ، بخورد و خود را گرفتار كند و معلوم است كه اين ترك اولى براى او كه در مقام نبوّت است همانند گناه بزرگى است كه استحقاق آن همه رنجها را داشت .
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى
« 1 » آدم به پروردگار خود عصيان ورزيد و بيراهه رفت .
يا مثلًا تماس پيامبر گرامى ( ص ) با غير خداى متعال نيز كدورت آور است و با اين كار ، قلب مبارك ايشان زنگار مىگيرد و اين زنگار رفع نمىشود مگر با استغفار . از اين جهت از ايشان نقل شده كه فرمودند :
« انَّهُ لَيُغانُ عَلى قَلْبى وَ إنّى لَاسْتَغْفرُ اللهَ فى كُلّ يَومِ سَبْعينَ مَرَّة » « 2 »
به درستى كه كدورت قلبم را مىگيرد ، پس در هر روز هفتاد مرتبه از خدا طلب مغفرت مىكنم .
هامش
( 1 ) طه / 121
( 2 ) مستدرك الوسائل ، ج 5 ، ص 320