رابعاً : پروردگار عالم سند قرآنى ارائه داده است كه همهى انبياء و اوصياء ، بلكه مقرّبان درگاه او مصونيت دارند :
قالَ فَبِعِزَّتِكَ لَاُغْوِيَنَّهُمْ أجْمَعينَ إلّاعِبادكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصينَ
« 1 » ( شيطان ) گفت : به عزّت تو سوگند ، همهى آنان را گمراه خواهم كرد ، مگر بندگان خالص تو را .
همچنين خداوند متعال سند قرآنى ارائه داده است كه ظالم و گناهكار لياقت مقام نبوّت و وصايت را ندارند :
لا يَنالُ عَهْدِى الظّالمينَ
« 2 » پيمان من به ستمكاران نمىرسد .
همچنين با تأكيد مخصوصى ، پيامبر گرامى اسلام و اوصياى گرامى او و دختر شايستهء او را از هرگونه آلودگى و خطا و نسيانى محفوظ داشته است :
إنَّما يُريدُ اللهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ اهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً
« 3 » خدا فقط مىخواهد آلودگى را از شما اهل بيت دور كند و شما را پاك سازد .
پاسخ به يك سؤال
در اينجا ممكن است اين سؤال مطرح شود كه اگر انبياء و اوصياء ( ع ) معصوم هستند ، پس چرا در قرآن كريم و روايات شريف ، مخصوصاً در دعاهايى
هامش
( 1 ) ص / 83 - 82
( 2 ) بقره / 124
( 3 ) احزاب / 33