« وَ الَّذينَ لا يَدْعُونَ مَعَ اللَّهِ الهاً اخَرَ وَ لا يَقْتُلُونَ النَّفْسَ الَّتى حَرَّمَ اللَّهُ الَّا بِالْحَقِّ وَ لا يَزْنُونَ وَ مَنْ يَفْعَلْ ذلِكَ يَلْقَ اثاماً يُضاعَفْ لَهُ الْعَذابُ يَومَ الْقِيامَةِ وَ يَخْلُدْ فيهِ مُهاناً الَّا مَنْ تابَ وَ امَنَ وَ عَمِلَ عَمَلًا صالِحاً فَاولئِكَ يُبَدِّلُ اللَّهُ سَيِّئاتِهِمْ حَسَناتٍ وَ كانَ اللَّهُ غَفُوراً رَحيماً » . « 1 » « و كسانى كه معبود ديگرى را با خداوند نمىخوانند و انسانى را كه خداوند خونش را حرام كرده جز به حقّ نمىكشند و زنا نمىكنند ، و هر كس چنين باشد مجازات سختى خواهد ديد ، عذاب او در قيامت مضاعف مىگردد و هميشه با خوارى در آن خواهد ماند ، مگر كسانى كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند كه خداوند گناهان آنان را به نيكيها تبديل مىكند و خداوند همواره آمرزنده و مهربان است » .
در يك كلمه ، خداى سبحان بندهاى را كه در پيشگاه الهى حالت تضرّع و سرافكندگى دارد ، دوست مىدارد و در قرآن شريف علاوه بر اظهار محبّت به او ، وى را مطهّر مىداند و چنين است كه پروردگار عالَم بهترين درجه را به او داده است :
« انَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرينَ » .
« 2 » « خداوند توبه كاران و پاكيزگان را دوست مىدارد » .
پروردگار مهربان تأكيد مىكند كه اگر بندهء گناهكار توبه را شكست ولى دوباره به سوى خدا بازگشت ، خداوند متعال بار ديگر توبهء او را قبول مىكند و به عبارت قرآن شريف اگر بندهء عاصى ، توّاب شد ، خداى متعال نيز توّاب است :
« انَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحيمُ » .
« 3 » « خداوند توبهپذير مهربان است » .
توبه - كه از الطاف جليّهء و بارز خداى متعال است و انسان گاه مىتواند به واسطهء آن راه صد ساله را در يك لحظه طى كند - نه فقط امرى نَقلى ( نقل شده از قرآن كريم و روايات ) بلكه امرى عقلى است ، و لذا آيات و روايات مربوط به آن ارشادى است نه تعبّدى ، زيرا قاعدهء لطف ، قاعدهء حكمت و قاعدهء لزوم فيض به ما مىگويد كه حكمت و لطف الهى اقتضا مىكند كه راهنماى انسان
هامش
( 1 ) - فرقان / 70 - 68 .
( 2 ) - بقره / 222 .
( 3 ) - توبه / 104 .