معانى و مراتب شفاعت
شفاعتى كه شيعه به آن معتقد است داراى مراتبى است كه توجّه به آن لازم و ضرورى است :
الف ) شفيعى مانند پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله و سلم براى آمرزش گناهكار دعا مىكند و پروردگار عالم دعاى ايشان را مستجاب مىفرمايد ، همانگونه كه خداوند در قرآن شريف به گناهكاران امر كرده كه نزد پيامبر بروند و از او بخواهند تا براى آنها استغفار فرمايد :
« وَ لَوْ انَّهُمْ اذْ ظَلَمُوا انْفُسَهُمْ جاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحيماً » .
« 1 » « و اگر مخالفان هنگامى كه به خود ستم مىكردند ، به نزد تو مىآمدند و از خدا طلب آمرزش مىكردند و پيامبر ( نيز ) براى آنان طلب آمرزش مىكرد ، قطعاً خدا را توبه پذير مهربان مىيافتند » .
ب ) پروردگار عالم حكومت آن جهان را به پيامبر و اهل بيت عليهم السلام عنايت مىكند ، همانگونه كه حكومت اين جهان را به آنان عنايت كرده است ، بنابراين در عالم آخرت ، آنها اختيار كامل دارند كه هر كس را - در صورت امكان - به بهشت ببرند و او را از آتش جهنّم نجات دهند و البته روشن است كه بر خلاف عدالت عمل نخواهد كرد و نيز روشن است كه با فضل و كرامت و محبّت با انسانها رفتار خواهند فرمود .
ج ) چون پيامبر گرامى و اهل بيت عليهم السلام در اين دنيا هدايتگر مردم بودهاند ، در آخرت نيز اين هدايتگرى باقى است ، از اين جهت عالمان دين و كسانى كه موجب هدايت ديگران شدهاند نيز مىتوانند شفاعت كنند . هر كسى در اين دنيا هدايتش بيشتر باشد ، در آخرت شفاعتش بيشتر خواهد بود ، بنابراين افرادى همانند پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم و معصومين عليهم السلام بيشتر از ديگران شفاعت مىكنند . خلاصهء كلام اينكه امامت و هدايت در دنيا ، امامت و هدايت در آخرت نيز هست :
هامش
( 1 ) - نساء / 64 .