« امّا آن كسى كه طغيان كرده و زندگى دنيا را مقدّم داشته ، جايگاه او دوزخ است و آن كس كه از مقام پروردگارش ترسان باشد و نفس را از هوا باز دارد جايگاه او بهشت است » .
فصل سى و يكم : شفاعت
اگر چه بحث « شفاعت » در ميان شيعه و سنّى ، از بحثهاى پر گفتگو بوده است امّا ترديدى نيست كه در عالم قيامت امرى با عنوان « شفاعت » وجود دارد ، به اين معنى كه افرادى مانند پيامبر گرامى اسلام صلى الله عليه و آله و سلم و اهل بيت آن حضرت عليهم السلام ، از خداوند متعال ، آمرزش بعضى از گناه كاران را مىطلبند و خداى متعال دعوت ايشان را اجابت مىكند و آن گنهكاران را مورد آمرزش و رحمت خود قرار مىدهد . شفاعت به اعتقاد شيعه ، يك امر ضرورى است و در خصوص آن علاوه بر وجود روايات متواتر و فراوان از پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله و سلم و ائمّهء طاهرين عليهم السلام ، آيات متعدّدى در قرآن شريف وجود دارد و حتّى از برخى آيات شريفه استفاده مىشود كه اصلِ وجود شفاعت امرى مسلّم و مفروغٌ عنه است ، به پارهاى از اين آيات اشاره مىكنيم :
« مَنْ ذَا الَّذى يَشْفَعُ عِنْدَهُ الّا بِاذْنِهِ » .
« 1 » « كيست كه در نزد او ، جز به فرمان او شفاعت كند » .
« وَ لا يَشْفَعُونَ الّا لِمَنِ ارْتَضى » .
« 2 » « و جز براى كسى كه ( خدا ) رضايت دهد ، شفاعت نمىكنند » .
« لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ الّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً » .
« 3 » « آنان مالك شفاعت نيستند ، مگر كسى كه نزد خداوند رحمن عهد و پيمانى دارد » .
« فَما تَنْفَعُهُم شَفاعَةُ الشَّافِعينَ » .
« 4 » « پس شفاعت شفاعت كنندگان به حال آنها سودى نمىبخشد » .
هامش
( 1 ) - بقره / 255 .
( 2 ) - انبياء / 28 .
( 3 ) - مريم / 87 .
( 4 ) - مدّثّر / 48 .