« آنها غير از خدا چيزهايى را مىپرستند كه نه به آنان زيان مىرساند و نه سودى مىبخشد ، و مىگويند اينها شفيعان ما نزد خدا هستند » .
« وَ الَّذينَ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِهِ اولِياءَ ما نَعْبُدُهُمْ الّا لِيُقَرِّبُونا الَى اللَّهِ زُلْفى »
« 1 » « و آنها كه غير خدا را اولياى خود قرار دادند ( دليلشان اين بود كه ) اينها را نمىپرستيم مگر به خاطر اينكه ما را به خدا نزديك كنند » .
زيرا اوّلًا كار آنها نه واسطه قرار دادن بُتها ، بلكه عبادت آنها بود كه بالاترين ظلم است ، همانگونه كه قرآن شريف از قول لقمان به فرزندش ، مىفرمايد :
« لا تُشْرِكْ بِاللَّهِ انِّ الشِّرْكَ لَظُلْمٌ عَظيمٌ » .
« 2 » « شرك به خدا نياور زيرا شرك ، ظلمى بزرگ است » .
و ثانياً كار آنها خرافى و مخالف با عقل بود ، زيرا بتى كه نه شعور و نه نفع و نه ضرر دارد و نه مىتواند خود را حفظ كند و نه ديگرى را ، چگونه مىتواند شفيع يا موجب تقرّب به خداى متعال شود ؟
هامش
( 1 ) - زمر / 3 .
( 2 ) - لقمان / 13 .