شما را به آن چيز امر كردم و هيچ چيزى نيست كه شما را به آتش نزديك و از بهشت دور كند ، مگر آنكه شما را از آن باز داشتم » .
آيا مىتوان اين خلاف حكمت را به خداى متعال و رسول گرامى صلى الله عليه و آله و سلم نسبت داد كه مردم در سفر ، براى مقاصد جزيى - چه رسد در وقت مرگ - براى خود جانشين معيّن مىكنند ، يا براى صغار خود در هنگام سفر - چه رسد در وقت مرگ - وصىّ مىگمارند ، مخصوصاً اگر آن امور يا صغار را در معرض خطر يا فساد ببينند و اگر در اين باره كوتاهى كنند همه آنان را مذمّت مىكنند . ولى خداى متعال و رسول گرامى صلى الله عليه و آله و سلم در امر خطير خلافت با آن همه خطرها كه در اواخر عمر پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله و سلم بود كوتاهى كردهاند ؟ خطرهايى نظير هجوم استكبار جهانى آن روز مانند روم و ايران ، و بالاتر از آن هجوم منافقان كه با كمال صراحت مىگفتند ما منتظر مرگ كسى هستيم كه اولاد ندارد و نيز خطر كارشكنيهاى يهود و مشركانى كه قلباً ايمان نياورده بودند و در پى فرصتى براى آسيب رساندن به اسلام بودند . چگونه مىتوان گفت خداى متعال و رسول گرامى او براى رفع اين خطرها كارى نكردند ؟ قرآن شريف در آيهء « اكمال » به همين امر مهمّ گوشزد مىكند :
« الْيَومَ يَئِسَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ دينِكُمْ فَلا تَخْشَوهُمْ وَ اخْشَونِ » .
« 1 » « امروز كافران از ( زوال ) دين شما مأيوس شدند ، بنابراين از آنها نترسيد و از من بترسيد » .
قرآن شريف مىفرمايد با روشن شدن امر خلافت و حكومت ، دشمن مأيوس شد ، ديگر از او نترسيد بلكه از اختلاف كه مخالفت با خدا و موجب از بين رفتن اسلام است بترسيد .
پاسخ برخى از شبهات در مورد امامت اميرالمؤمنين عليه السلام :
شبهه اوّل : واگذارى امر ولايت و تعيين ولىّ به رأى مردم :
از آنچه تاكنون بيان شد پاسخ اين ادّعاى شبهه انگيز كه گفته شده : نبىّ اكرم صلى الله عليه و آله و سلم ، امر ولايت و تعيين حاكم را به مردم و رأى آنان واگذار فرمودند ، روشن مىشود ، علاوه بر آنكه اين ادّعا با روش و سيرهء آن حضرت و با عقل و درايت ايشان و با حكمت الهى نيز سازگار نيست .
هامش
( 1 ) - مائده / 3 .