عثمان ، طلحه ، زبير و . . . . بودند . سپس اين آيهء شريفه نازل شد :
« الْيَومَ يَئِسَ الَّذينَ كَفَروُا مِنْ دينِكُمْ فَلا تَخْشَوهُمْ وَ اخْشَونِ الْيَومَ اكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ اتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتى وَ رَضيتُ لَكُمُ الْاسْلامَ ديناً » .
« 1 » « امروز كافران از ( زوال ) دين شما مأيوس شدند ، بنابراين از آنها نترسيد و از من بترسيد امروز دين شما را برايتان كامل كردم و نعمت خود را بر شما تمام نمودم و اسلام را براى شما ( به عنوان ) آيينى برگزيدم » .
دلالت همهء روايات مخصوصاً روايت غدير براى اثبات ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام بسيار روشن است .
دليل سوّم : در قرآن شريف آياتى در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام وارد شده است . بهترين و يا لااقلّ از بهترين آيات در اين باره ، « آيهء ولايت » است :
« انَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذينَ امَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلوةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكوةَ وَ هُمْ راكِعُونَ » .
« 2 » « سرپرست و ولىّ شما تنها خداست و پيامبر او و آنها كه ايمان آوردهاند ، همانها كه نماز را بر پا مىدارند ، و در حال ركوع زكات مىدهند » .
شكّى نيست كه اين آيهء شريفه در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام و در موقعى كه انگشترى خود را در نماز و هنگام ركوع به فقير اعطاء فرمودند ، نازل شده است ، زيرا علاوه بر اتّفاق شيعه ، مرحوم علّامهء امينى در الغدير آورده است كه بيش از بيست نفر از عالمان بزرگ اهل سنّت و هر يك از طرق متعدّد و مختلف نقل كردهاند كه اين آيهء شريفه در شأن اميرالمؤمنين على عليه السلام هنگامى كه آن حضرت انگشترى خود را در ركوع به فقير دادند ، نازل شده است « 3 » و حتّى برخى از عالمان بزرگ اهل سنّت با آنكه داراى تعصّب خاصّى در اعتقادات خود هستند ولى گفتهاند كه مفسّرين اجماع كردهاند اين آيهء شريفه در شأن امام على بن ابيطالب عليه السلام نازل شده است .
همچنانكه شكّى نيست كه مراد از « ولايت » در اين آيهء شريفه ، دست كم ، ولايت تشريعى است ، يعنى حكومت الهيّه بر مردم ، ولى اينكه گفته شود مراد از ولايت ، « محبّت » يا « نصرت » يا مفاهيمى نظير اينهاست ، علاوه بر اينكه ، چنين آرايى ، بازى كردن با الفاظ بلكه با وجدان و
هامش
( 1 ) - مائده / 3 .
( 2 ) - مائده / 55 .
( 3 ) - الغدير ، ج 2 ، ص 52 .