منظور از تجلّى خدا در قرآن
گفتيم از برخى جملات نهج البلاغه استفاده مىشود كه خداوند در قرآن تجلّى كرده است . منظور از اين تجلّى چيست ؟
به نظر مىرسد منظور از اين تجلى ، راهنمايىهاى فكرى نيست بلكه منظور تجلّى گوينده در سخن خويش است . دقّت كنيد ! سخن يك گوينده و قلم يك نويسنده دو جنبه دارد :
1 - جنبهء دلالت بر مطلب و معنايى خاص .
2 - جنبهء معلوليّت و وابستگى به علت خويش ( علّت ، گوينده يا نويسنده است ) .
از جنبهء اوّل ، مطلبم و معنا را در نظر مىآوريم و از جنبهء دوم ، شخصيت گوينده يا نويسنده را . گاهى اين دو جهت از هم تفكيك مىشوند ؛ به اين صورت كه بعضى اوقات مىدانيم معنا صحيح نيست ، ولى اداى كلام و خصوصيّات آنچنان با مهارت انجام شده كه صاحب كلام را شخصيّتى بسزا مىدهد .
قرآن كريم هر دو جهت را داراست : مطالب بسيار بلند و عميقى كه چه بسا هنوز دست بشر به بسيارى از اسرار آن نرسيده است و نوع اداى كلام و خصوصيّات آنكه روح بشر را تسخير مىكند تا آنجا كه پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و إله را بدين جهت ساحر خواندند .
ما مىتوانيمم شخصيّت فوق بشرى و ماورايى گويندهء قرآن را از خود