إِلاَّ مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ ( 68 ) وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها وَ وُضِعَ الْكِتابُ وَ جِيءَ بِالنَّبِيِّينَ وَ الشُّهَداءِ وَ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْحَقِّ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ ( 69 ) وَ وُفِّيَتْ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِما يَفْعَلُونَ ( 70 )
/ 525
و زمين به نور پروردگارش روشن شود
رهنمودهايى از آيات :
آيات اين درس ما را يادآور روز قيامت مىشود كه هيچ راهى براى رهايى از گردنههاى دشوار و عذاب آن جز به توحيد و پرهيزگارى وجود ندارد ، امّا شرك به راستى اعمال انسان را به كلّى از ميان مىبرد گرچه از جانب پيامبر خدا ( ص ) با وجود عظمت او باشد .
هم چنان كه در اين آيات تأكيدى بر چيرگى مطلق و هيمنهء خدا بر هستى مىيابيم كه ما را به عبادت و تسليم بىچون و چرا به او فرا مىخواند ، و بشر چيزى را شريك نمىآورد مگر آن كه به هيمنه و چيرگى او گرچه بر بخشى از زندگى اعتقاد داشته باشد ، و در واقع بعضى به سازمانها و نظامهاى طاغوتها به سبب چيرگى ظاهرى آنها بر جامعه گردن مىنهند و تسليم مىشوند .
شرح آيات :
[ 61 ] پروردگار ما در درس پيشين از متكبّرانى با ما سخن گفت كه با چهرههاى سياه شده در محشر حاضر مىشوند ، و در جهنّم درّهاى ژرف به آنها اختصاص داده مىشود كه در آن سختترين گونههاى عذاب را مىبينند ، و اين از