چيزهايى است كه / 526 در نفس هراس بر مىانگيزد ، پس خدا مىخواهد اطمينان و اميد را بر بندگان خود درآورد و از اين رو مستقيما به آنان وعدهء نجات از عذاب و آسودگى خيال مىدهد .
«
وَ يُنَجِّي اللَّهُ الَّذِينَ اتَّقَوْا بِمَفازَتِهِمْ
- خدا پرهيزگاران را به سبب راه رستگارى كه در پيش گرفته بودند مىرهاند . » « المفازة » از فوز و معناى آن نجات و رستگارى است ، و مؤمنان به وسيله پرهيزگارى خود نجات مىيابند .
«
لا يَمَسُّهُمُ السُّوءُ
- به آنها هيچ بدى نرسد . » و بدى ( يا گزند ) كمتر از عذاب است .
«
وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ
- و از اندوه به دور باشند . » طبيعت آدمى چنين است كه چون انسان پاداش كار خود را بيابد و شخصى افزون طلب باشد بيگمان غالبا آن پاداش را اندك مىشمارد و معتقد است كه كار او از آن بيشتر و بزرگتر بوده است ، امّا مؤمنان پاداش خود را افزونتر از كردارشان مىدانند و نفوسشان از آن خرسند مىشود ، و بر كارى كه كرده و پيشاپيش فرستادهاند يا انفاق و گذشتى كه از مال يا جان خود كردهاند اندوه نمىخورند ، زيرا ايشان پاداش خود را به روز قيامت افزونتر مىدانند و به راستى نيز آن پاداش به مراتب بيشتر از چيزى است كه توقّع داشتهاند ، بنا بر اين اندوهگين نمىشوند .
[ 62 ] پروردگار ما از خلال قرآن خود را به ما مىشناساند .
«
اللَّهُ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ وَ هُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ وَكِيلٌ
- خداست كه آفريدگار هر چيزى است ، و او نگهبان هر چيز است . » يعنى نگهدارنده و مسلّط و مدبّر ، و اين آيه انديشهء تفويض و وانهادن را كه مىگويد خداى تعالى چيزها را بيافريد و سپس آنها را به حال خود وانهاد ، درهم مىشكند .
[ 63 ] «
لَهُ مَقالِيدُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ
- كليدهاى آسمانها و زمين از آن اوست . »