الْحَرْثَ وَ النَّسْلَ وَ اللَّهُ لا / 347 يُحِبُّ الْفَسادَ
- چون از نزد تو بازگردد ، در زمين فساد كند و كشتزارها و دامها را نابود سازد ، و خدا فساد را دوست ندارد » . « 29 » و از اين رو قرآن به دنبال آن ، مهمترين وظايف حكمران و آنچه را از بنيادهاى قانونگذارى و قضايى و اجرايى به دو مربوط مىشود روشن مىسازد و مىگويد :
«
فَاحْكُمْ بَيْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ
- در ميان مردم به حق داورى كن . » قاضى براى آن كه ملازم حق باشد بايد از اميال و شهوتهاى خود بگذرد تا روابط اجتماعى و فشارهاى مردم و فريبندگيهايشان بر آراء او در قضاوت منعكس نشود و تأثير نگذارد .
«
وَ لا تَتَّبِعِ الْهَوى فَيُضِلَّكَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ
- و از پى هواى نفس مرو كه تو را از راه خدا منحرف سازد . » براى آن كه يك معنى از معانى اين آيهء كريم را دريابيم كافى است كه نظرى به وضع موجود مسلمانان بيفكنيم كه قربانى هواهاى حاكمان بر اين امّت شدهاند ، مگر نه آن كه اسلام را از حكومت دور كردند زيرا با هواهاى آنها تناقض داشت ، و در قلمرو آن نمىتوانستند تمايلات و رفتارهاى گمراهانهء خود را توجيه كنند ؟ ؟ و اين همان گمراهى است .
از اين آيه كريم حديث شريف ولايت فقيه را در مىيابيم . امام صادق ( ع ) گفت :
« از فقيهان كسى باشد كه نفس خود را نگه دارد و دين خود را محافظت كند و با هواى خويش مخالفت ورزد و از مولاى خود فرمان برد ، پس بر عامّهء مردم است كه از او تقليد كنند » ، و امام ( ع ) مىافزايد :
« امّا آنان كه مرتكب زشتيها و گناهان بزرگ شوند و كار فاسقان فقيهان عامّه كنند ، از جانب ما هيچ چيزى و كرامتى را از آنها نپذيريد » تا آن جا كه
هامش
( 29 ) - البقره / 205 .