درّ : جريان و كثرت .
حَلَب : شير دوشيده شده .
ثُغُرة : در « اين جا » خضوع گردن كشان .
فورة : هيجان .
افك : دروغ .
خَمَدت : شعلههاى آتش فرو نشست .
هدأت : آرامش پيدا كرد .
الهرج : فتنه .
استوسق : نظم يافت .
نَكَثَ : نقض كرد .
قد أَرى : « رؤيت » ، در اين جا به معناى علم است ، مىدانم .
اخْلَدْتُمْ : از « خلود » ، ركونكردن و مايل شدن ، ميل شديد .
خَفض : آسايش زندگى .
دعة : راحت و آرامش .
دسع : بيرون انداختن نشخوار توسط شتر .
مجّ : ريختن .
وعيتم : از « وعا » ، ظرف . « وعيتم » يعنى آنچه را كه حفظ كرده بوديد به بيرون ريختيد .
تسوّغتم : از «
ساغ الشراب
» ، به سهولت و آسانى نوشيديد .
فيض : در لغت به معناى به كثرت آب و جريان آن است .
فاض الخبر
؛ يعنى شايع شد .
فاض صدرُهُ بالسّر
؛ سرّ را ظاهر كرد . مراد از « فيضه » در اين جا عدم تاب و توان نفس در ضبط و نگاهدارى اسرار است .
نَفَث : فُوتكردن بدون آب دهان .
نفثة المصدور : آه كشيدن از درد سينه .
خَوْر : ضعف و سستى .
شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — صفحة 551
مساهمون: عز الدين حسينى زنجانى
ص٥٥١