هستيد . اكنون همهء مردم به شما چشم دوختهاند . مبادا ميان خودتان اختلافى رخ دهد و مانع از نيل به هدف يعنى زمامدارى و خلافت گردد . چنانچه اينان ( مهاجران ) تسليم نگرديدند ، در اين صورت - ديگر چنانچه ابوبكر گفت :
نحنُ الأمراءُ و أنتمُ الوُزراءُ
، معنا ندارد -
فَمِنّا أميرٌ و مِنكُم أمير
؛ يك امير از ما و يك امير از شما .
عمر بلند شد و گفت : هرگز ! مگر دو شمشير در يك نيام مىگنجد ؟ به خدا سوگند ! هرگز عرب در حالى كه پيامبرش از قبيلهء شما نيست ، به فرماندهى شما انصار تن نمىدهد . سپس گفت :
و مَن يُنازعُنا سُلطان محمّد و نحنُ أولياؤُهُ و عَشيرُته
؛ كيست كه با ما در سلطنت محمد صلى الله عليه و آله به نزاع برخيزد ، در حالى كه ما دوستان و خويشاوندان وى هستيم .
حباب بن منذر گفت : اى انصار ! قدرت را در دست خود محكم نگاه داريد و به حرفهاى اين مرد ( عمر ) گوش ندهيد . اگر مهاجران با شما هم رأى نشدند ، آنان را از مدينه بيرون برانيد . شما سزاوار زمامدارى وخلافت هستيد و نيز لياقت آن را داريد . مگر نه اين است كه اسلام به بركت شمشير شما رونق گرفت ؟ من مرد ميدان و يكه تاز عرصهء خلافتم . به خدا سوگند ! اگر بخواهيد ، اين جنگ را از نو شروع مىكنيم و با هر كس نزاع كند ، مىستيزيم .
عمر در جواب گفت :
اذَنْ يَقتُلُكَ اللّهُ
؛ در اين موقع خدا تو را مىكشد .
حباب بن منذر گفت : اى عمر ! بلكه خدا تو را مىكشد .
ابوعبيده گفت : اى انصار ! شما در آغاز اسلام ، نخستين ياورانش بوديد ، حال روا مداريد كه اوّل ويرانى آن نيز به دست شما انجام گيرد .
بشير بن سعد ، كه از قبيلهء خزرج انصار و رقيب سعد بن عباده بود و بر وى رشك مىبرد ، گفت : اى انصار ! در اين شكى نيست كه محمد صلى الله عليه و آله از قريش و با اينان ( مهاجران ) خويشاوند است و بىشك خويشاوند ، سزاوارتر به مقام او مىباشد .
صديقهء طاهره مىفرمايد :
ابتداراً زَعَمتُم خَوفَ الفتنةِ .
در اين جمله « ابتداراً » مفعول مطلق است و عامل آن محذوف است . تقدير چنين است :
ابتَدَرتُم ابتداراً
؛ شتاب نموديد نوع خاصى از شتاب .
شرح خطبه حضرت زهرا (ع) (فارسى) — صفحة 481
مساهمون: عز الدين حسينى زنجانى
ص٤٨١