خدا نفرمود :
لا تُحَرِّمُوا ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ ؛
آنچه بر شما حلال شده بر خود حرام نكنيد ، بلكه فرموده : « لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ . . . » قيد « طيبات » براى اشاره به علت نهى است كه تحريم آنچه خدا حلال فرموده - از آن جهت كه تجاوز از حريم بندگى خدا و عدم خضوع به قانون الهى است - بيرون رفتن از قانون فطرت است ؛ زيرا فطرت انسان با آنچه حلال شده هماهنگ است .
آنچه از آيه استفاده مىشود به اختصار چنين است :
1 . مراد از تحريم حلال ، التزام به ترك حلال است ؛ خواه در عقيده و خواه در عمل .
2 . متعلق تحريم چيزى است كه حرام نباشد ؛ خواه مباح و يا مستحب و يا واجب باشد .
3 . اعتدا يعنى تجاوز بر سلطنت تشريعى ذات اقدس احديت و يا تجاوز از حريم فرمانبردارى و عدم خضوع در قبال فرمان او و بيرون رفتن از مرزى كه خداى متعال قرار داده است .
اين معنا همانگونه كه در محرمات صورتپذير است در خوددارى از آنچه كه حلال شده نيز صورت مىگيرد و هر دو ضد تسليم و انقياد در برابر خداى متعال است .
ب ) مخالفت با سنت
در تفسير اين آيه از امام صادق عليه السلام روايتى رسيده كه اين آيه در خصوص جمعى از صحابه نازل شده ؛ زيرا آن چند نفر با خود قرارى گذاشتند ؛ يكى سوگند ياد كرد كه شبها را اصلًا نخوابد ؛ ديگرى سوگند خورد هرگز در روز غذا نخورد و عثمان بن مظعون سوگند خورد هرگز با همسرش نزديكى نكند . تا اين كه روزى همسر عثمان بن مظعون كه زن زيبايى بود بر عايشه وارد شد . عايشه پرسيد : تو را بىآرايش مىبينيم ؟
گفت : آرايش به خاطر چه كسى ؟ به خدا قسم مدتها است كه شوهرم مرا ترك گفته و پلاس پوشيده و دنيا را ترك كرده است .
عايشه اين ماجرا را به رسول الله صلى الله عليه و آله خبر داد . رسول الله صلى الله عليه و آله فرمان اجتماع عمومى داد . مسلمانان در مسجد اجتماع نمودند . رسول الله صلى الله عليه و آله بر منبر تشريف برد و فرمود :