شده است . چنان كه او از وسعت معيشت لازم ، برخوردار و محدوديت وى اندك بود .
محدوديت انسان نيز در برابر وسعت نعمتهاى بىشمارى كه در اختيار وى گذاشته شده ، اندك مىباشد . على عليه السلام در نهج البلاغه مىفرمايد :
فما أُحلَّ لكم أوسعُ ممَّا حُرِّم عَليكم ؛ « 1 »
آنچه بر شما حلال شده بيشتر از چيزهايى است كه بر شما حرام گرديده .
مخالفت با قرآن و سنت
آنچه كه از درون گرايان افراطى مانند ابراهيم ادهم در كنارهگيرى و تحريم عملى به همراه ترك مطلق طيبات در كتابهاى اخلاقى مانند احياء العلوم حكايت شده ، بر خلاف قرآن و سنت رسول اكرم صلى الله عليه و آله مىباشد .
الف ) مخالفت با قرآن
« يا أَيُّها الَّذِينَ آمَنُوا لا تُحَرِّمُوا طَيِّباتِ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ المُعْتَدِينَ * وَكُلُوا مِمّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالًا طَيِّباً وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِى أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ » ؛ « 2 »
اى ايمان آورندگان ! چيزهايى را كه هماهنگ با طبيعت شماست و خدا بر شما حلال نموده ، بر خود حرام نكنيد و راه تجاوز را در پيش نگيريد ؛ چه اين كه خدا تجاوز كاران را دوست ندارد . بخوريد از روزىهاى حلال و گواراى الهى و از خدايى كه به او ايمان آوردهايد پروا داشته باشيد .
مىبينيم خداى متعال مؤمنان را از حرام كردن آنچه كه حلال شده باز مىدارد .
تحريم حلال دو گونه است : حرام نمودن به عنوان قانونگذارى در برابر قانون خدا ، و حرام نمودن به عنوان الزام به ترك يكى از مباحات . خداى متعال از هر دو قسم نهى نموده . هر دو ، از موارد عدم خضوع به احكام الهى است .
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، عبده ، ص 221 .
( 2 ) . مائده ( 5 ) آيات 87 - 88 .