پروردگار متجلى گردد . ازاينرو مىفرمايد : « وَنَضَعُ المَوازِينَ القِسْطَ لِيَوْمِ القِيامَةِ » ؛ « 1 » در روز رستاخير ترازوهاى عدل و داد برمىنهيم . در دعا نيز وارد شده :
يا مَن في القيامَةِ عَدلُهُ ؛
اى خدايى كه دادگرى او در قيامت است !
خلاصه ، قرآن همهء اعمال و اعتقادات و حتى احكام را بر محور استوار خداشناسى و اسما و صفات ذات مقدس او قرار داده و خداگونه شدن انسان ، پس از اين شناخت و جذب آن است .
مثلا مىفرمايد :
« لا يُحِبُّ اللَّهُ الجَهْرَ بِالسُّوءِ مِنَ القَوْلِ إِلّا مَنْ ظُلِمَ وَكانَ اللَّهُ سَمِيعاً بَصِيراً * إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوّاً قَدِيراً » ؛ « 2 »
خدا آشكارا بد گفتن را دوست نمىدارد مگر از كسى كه در حق وى ستمى رفته باشد و خدا شنوا و بيناست . اگر نيكى را آشكار يا نهان كنيد و يا بدى را كه در حق شما شده گذشت كنيد ، خدا بخشنده و تواناست . . . .
يعنى هرگاه در مقام بدگويى از ستم ظالمان باشيد ، گناهى نيست . اما لايق مقام انسانيت شما آن است كه خداگونه باشيد و عفو را پيشه كنيد .
رفتار امام صادق عليه السلام
يكى از ياران امام عليه السلام شب ديد كه يكى از پسرعموهاى حضرت نسبت به امام عليه السلام بدگويى مىكند . هر چند كه شب بود ولى طاقت نياورد . به محضر امام عليه السلام رسيد . حضرت به رختخواب رفته بود . اين يار بىتاب و پرشتاب آنچه را كه شنيده بود بازگو نمود . امام عليه السلام پس از شنيدن سخنان پسر عمو از نو وضو ساخت ؛ رو به درگاه پروردگار عرض كرد :
بارالها ! آنچه از كردار ما ناپسند مىباشد به كرم خود درگذر و اگر او در اين بدگويى مرتكب گناهى شده من از او درگذشتم تو نيز از او درگذر .
هامش
( 1 ) . انبياء ( 21 ) آيهء 47 .
( 2 ) . نساء ( 4 ) آيهء 148 .